Yozning issiq tongida Oydin bobosi bilan polizga bordi. Bobo har kuni ertalab tarvuzlarning bargini ko‘rib, egatlarni tekshirardi.

Oydin eng katta tarvuzning tagida oqarib turgan dumaloq belgi borligini payqadi. U egilib qaradi-da, xavotir bilan bobosini chaqirdi.

“Bobo, tarvuzimiz kasal bo‘lib qolmadimikan?” dedi u. “Kecha bu belgi yo‘q edi, deb o‘ylayman.”

Bobo tarvuzni qo‘li bilan asta aylantirib ko‘rdi, ammo uzmadi. “Bu kechqurun keladigan mehmonlar uchun ajratilgan. Pishmagan tarvuzni kesib qo‘ysak, ichi oqarib chiqishi mumkin”, dedi u.

Shu payt Oydinning amakivachchasi Sherzod ham polizga keldi. U qo‘lida bo‘sh savat ko‘tarib olgan edi.

“Nega tarvuzning yonida hammangiz jim turibsiz?” deb so‘radi Sherzod. Oydin unga oq belgini ko‘rsatib, bobo uchta ishorani topishni aytganini tushuntirdi.

“Birinchi ishorani novdadan qidiramiz”, dedi bobo. Oydin tarvuzning yonidagi mayda jingalak novdachani ko‘rdi.

U yashil emas, qurib, qo‘ng‘ir tusga kirgan edi. “Demak, tarvuz o‘sishni tugatib, pisha boshlagan”, dedi bobo.

Keyin Sherzod tarvuzni boboning aytgani kabi juda ehtiyot bilan bir chetidan ko‘tardi. Oqartirgan belgi oppoq emas, och sariq ekan.

“Bu joy quyosh ko‘rmagan, chunki tarvuz yerga tegib yotgan”, dedi Oydin. Bobo bosh irg‘ab, “Bu ikkinchi ishora”, dedi.

Uchinchi ishora uchun bobo tarvuz qobig‘iga barmoqlari bilan sekin taqillatdi. Tarvuzdan bo‘shroq va tiniq ovoz chiqdi.

So‘ng bobo poliz chetidagi kichik, hali pishmagan tarvuzni ko‘rsatdi. Undan qattiqroq, jarangsiz ovoz eshitildi.

Oydin uchta belgini birma-bir sanadi: qurigan jingalak, och sariq tag va tiniq ovoz. “Bizning tarvuz pishibdi!” dedi u quvonib.

Bobo tarvuzni ehtiyot bilan uzdi, Sherzod esa savatni mahkam tutdi. Kechqurun tarvuz kesilganda, uning ichi qip-qizil va shirador chiqdi.

Oydin oqarib turgan belgi yomonlik emasligini bilib oldi. Shoshilmay kuzatgan bola oddiy belgidan ham to‘g‘ri xulosa chiqaradi. Sabr bilan kutilgan meva yanada shirin bo‘ladi.