Kechqurun Nurkent shahrining osmon bekatida Amina qo‘lidagi issiq non solingan qutini mahkam ushladi. Yomg‘ir kuchaysa, osma bog‘dagi otasi bilan kechki ovqatga ulgurishmaydi. Ammo kapsulaning eshigida faqat uch yashil o‘rindiq yaltirardi, ular esa to‘rt kishi edi.
Aminaning yonida onasi, olti >>>>
Quyosh sarg‘aygan tol daraxtlari orasidan tushgan paytda, Zarnigor daryoning narigi qirg‘og‘ida qolgan kichik ukasi Kamolni ko‘rdi. Suv yaltirab oqar edi. Ular otasi bilan qum qatlamlarini kuzatishga kelishgan, ammo kechagi yomg‘ir sayoz irmoqni kengaytirib, ularni ajratib qo‘ygandi. Kamolning >>>>
Quyosh botishga yaqin Nura qishlog‘idagi tabiat markazining tomi birdan qizg‘ish tusga kirdi. Yashil ko‘chatlar uyachasi ichida issiq kuchayib, barglar bukila boshladi. O‘n yoshli Amara kechgacha quyosh maydalagichini ishga tushirib, ko‘chatlar tagiga namlikni saqlaydigan qoplama tayyorlamoqchi edi. >>>>
Qirqinchi bahor kuni Qorachin tog‘ining tepasidagi quyosh minorasi birdan yashil rangga kirdi. Bu rang minora ichidagi havo urug‘lari pastdagi quruq jarlikka sochilishini bildirardi. O‘n yoshli Mubin shamol kuzatuvchilari jamoasining eng kichik shogirdi bo‘lib, urug‘larni archazor tomon xavfsiz >>>>
Kecha osmoni Qizilqum chetidagi kuzatuv maydonini sokin yuvib turganida, Maftuna qum ustida teskarilanib qolgan qora qo‘ng‘izni ko‘rdi. Qo‘ng‘iz dumaloq yem bo‘lagini itarar, biroq har gal bir xil aylana chizib, izlariga qaytib kelardi. Maftuna uni kuzatuv daftariga chizish va qumga ko‘mishini >>>>
Quyosh qizigan paytda Tutzor mamlakatining eng yosh xonqizi Chaqmoq bir g‘alati holatni ko‘rdi: tut nihollarining yangi barglari qirrasidan ichkariga buralib qolgan edi. U barglar ostida mayda yashil bargbitlar saf tortganini ko‘rib, qanotlarini xavotir bilan qoqdi. Kurtaklar ham odatdagidan sust >>>>
Marina orolidagi maktab tomidan yig‘ilgan suv bir kechada yarim sisternadan yo‘qoldi. Ertaga sinf dengiz bo‘yidagi ko‘chatlarga tomchilatib sug‘orish maketini ko‘rsatishi kerak edi, lekin Nilaning o‘lchov chizig‘i quruq chiziq ostiga tushib qolgan edi. “Buni kim ichib qo‘ydi?” deb u hayron bo‘ldi.
Qadimiy Sarmozor shahridagi karvonsaroy hovlisida mis xo‘roz birdan “qaq-qaq-qaq!” deb qichqirdi. Eng kulgilisi, uning tumshug‘idan vaqt donachasi tushish o‘rniga mayda loviyalar savdogar Hasanning sallasiga sachradi. Hovlidagi sayyohlar hayratdan bir-biriga qarashdi. Odamlar kulib yubordi, Nigor >>>>
Kechki sayr paytida Murodning qo‘liga buklangan xarita uchib kelib tushdi. Xaritaning chetida nam yaproq izi, o‘rtasida esa ko‘k tomchi rasmi bor edi. Shu onda eski favvora ichidan mitti yashil qurbaqa sakrab chiqdi-da, quruq tosh ustida bezovta aylanib qoldi. Uning qornidagi oq nuqta xuddi >>>>
Nega eski xaritaning cheti har safar boshqa tomonga bukilardi? O‘n yoshli Miron shahar kutubxonasi ustaxonasida kartonlarni saralayotganda, varaqqa chizilgan moviy halqa deraza nurida yaltirab, uni uzoq safarga chorlagandek tuyuldi. Xaritaning pastida uchta mayda doira va qizil o‘q bor edi.