Tongda Murod buvisining oshxonasiga yugurib kirdi. Bugun mahalla bolalari kutubxonaga yangi kitoblar kelganini nishonlash uchun choyga yig‘ilishi kerak edi.

Dilorom buvi patir xamirini katta tog‘oraga solib qo‘ygan, ammo xamir hanuz pastgina yotardi. U odatda shu paytga kelib yumaloq bo‘lib, tog‘ora chetiga yaqinlashardi.

“Nega xamir uxlab qoldi?” dedi Murod hayron bo‘lib. Uning dugonasi Zarnigor ham derazadan mo‘ralab, tog‘oraga sinchiklab qaradi.

Dilorom buvi xamirni barmog‘i bilan sekin bosdi. “Xamir tirik emas, albatta, lekin u ko‘tarilishi uchun iliqlik va tinchlik kerak,” dedi u.

Zarnigor darrov bir kosa un ko‘tardi. “Yana un solsakkina xamir tezroq ko‘payib qoladimi?” deb so‘radi u.

Buvi kulimsiradi. “Yo‘q, qizim, ortiqcha un uni qattiq qilib qo‘yadi. Avval xamirga nima xalal berayotganini bilib olaylik.”

Murod oshxonani diqqat bilan ko‘zdan kechirdi. Deraza bir oz ochiq ekan, tonggi salqin shamol esa tog‘ora tomonga esib turardi.

U derazani sekin yopdi, lekin xamirga tegmadi. So‘ng tokchadan toza, yupqa sochiqni olib keldi.

Dilorom buvi tog‘orani sochiq bilan o‘radi. Keyin uni pechdan uzoqroqdagi iliq javon yoniga qo‘ydi, chunki juda issiq joy ham xamirga yoqmasligini tushuntirdi.

“Endi nima qilamiz?” dedi Murod. “Kutamiz,” dedi buvi, “ammo kutib o‘tirgan paytda dasturxonni tayyorlasak bo‘ladi.”

Murod piyolalarni ehtiyotkorlik bilan terdi. Zarnigor esa murabbo uchun kichik qoshiqchalarni sanab, choynak yoniga qo‘ydi.

Oradan biroz vaqt o‘tgach, Zarnigor sochiq chetini salgina ko‘tardi. Xamir yumshoq bo‘lib ko‘tarilgan, ustida mayda pufakchalar paydo bo‘lgan edi.

“U uyg‘ondi!” dedi Murod quvonib. Dilorom buvi xamirni bo‘lakladi, Murod ularni dumaloqladi, Zarnigor esa har birining ustiga sedana sepdi.

Ko‘p o‘tmay, oshxonani issiq patir hidi tutdi. Choyga kelgan bolalar patirni maqtab yeyishar ekan, Murod derazaga qarab jilmaydi.

U o‘sha kuni shoshilmay qaralsa, kichkina sabab ham topilishini bildi. Zarnigor esa non uchun mehnat, iliqlik va sabr kerakligini eslab qoldi.