Mahalla hovlisidagi katta chinor tagida bitta yog’och kursi turardi. Har juma kuni Usta Karim shu kursiga o’tirib, bolalarga ertak aytib berardi. Bolalar esa uning ro’parasidagi gilamchaga o’tirib, qiziq voqealarni jim tinglashardi.

Bir kuni ertalab Zarnigor hovlidan o’tayotib, kursini artmoqchi bo’ldi. U kursining suyanchig’iga qo’l tekkizishi bilan kursi qaltirab ketdi. Bir oyog’i pastga botib, o’rindiq bir tomonga og’ib qolgan edi.

“Ertaga ertak soati bor-ku!” dedi Zarnigor xavotirlanib. “Usta Karim shu yerga o’tirsa, o’zini noqulay sezadi.” Shu payt qo’shnisi Murod koptagini qo’ltiqlab hovliga kirib keldi.

Zarnigor unga kursini ko’rsatdi. Murod koptagini chetga qo’yib, kursini sekin surib ko’rdi. Kursi chinordan bir oz uzoqda tekis turdi, ammo eski joyiga qaytarilsa, yana qaltirardi.

“Balki oyog’i singandir,” dedi Murod. Zarnigor esa egilib, kursi oyog’ini diqqat bilan ko’zdan kechirdi. Yog’ochida yoriq ham, siniq ham yo’q edi.

U qurigan barglarni qo’li bilan chetga surdi. Barglar ostida g’ishtlar orasidagi tuproq cho’kib, kichkina chuqurcha paydo bo’lganini ko’rdi. Kursining bir oyog’i aynan shu chuqurchaga tushib qolayotgan ekan.

“Buni to’ldirsak bo’ladimi?” deb so’radi Murod. Zarnigor o’ylab turdi-da, “Avval Usta Karimdan so’raylik. Og’ir kursini o’zimiz ko’tarmaymiz,” dedi.

Ular Usta Karimni chaqirishdi. Usta kursi va chuqurchani ko’rib, mamnun jilmaydi. “Sizlar muammoni yaxshi topibsizlar. Kursi sog’, faqat uning tagi tekis bo’lishi kerak,” dedi u.

Usta Karim bolalardan supurgi, bir chelak mayda qum va yassi tosh olib kelishni so’radi. Zarnigor barglarni supurdi, Murod esa qumni chuqurchaga oz-ozdan soldi. Usta Karim qumni tekislab, ustiga yassi tosh qo’ydi.

Keyin uchovlari kursini ehtiyot bilan joyiga qaytarishdi. Bu safar u qimirlamadi. Ertasi kuni ertak soati quvnoq o’tdi, Zarnigor bilan Murod esa chinor ostidagi mustahkam kursiga mamnun qarab qo’yishdi.