Malika ertalab buvisi bilan hovliga suv olishga chiqdi. Mahalla chetidagi kichik anhor odatda quyoshda kumushday yaltirar, suvining shildirashi uzoqdan eshitilardi. Ammo bu kuni suv xira, oqimi esa juda sekin edi.

Malika ko‘zasini qirg‘oqqa qo‘yib, anhor tomon egildi. Suv yuzida sariq yaproqlar aylana-aylana suzar edi. U: “Bu yerda nimadir to‘planib qolgan bo‘lsa kerak”, dedi.

Anhor bo‘yida Jahongir ham turardi. U har kuni maktabga ketayotganda shu yerdan o‘tardi. “Kecha suv juda tiniq edi, bugun esa jilosini yo‘qotibdi”, dedi u hayron bo‘lib.

Ikkalasi suvga tushishga shoshilmadi. Malika qirg‘oqdan turib, anhorning burilish joyiga diqqat bilan qaradi. Yaproqlar orasida ingichka novdalar, quruq o‘tlar va bir bo‘lak qamish ildizi ilinib qolgan ekan.

Jahongir: “Tayoq bilan sursak bo‘ladimi?” deb so‘radi. Malika avval buvisini chaqirdi. Buvisi kelib, bolalarning ehtiyotkorligini ma’qulladi va qirg‘oqdan uzoqlashmaslikni tayinladi.

Jahongir uzun, yengil tayoq topib keldi. Buvisi unga novdalarni faqat sekin surishni ko‘rsatdi. Malika esa oqim qaysi tomonga ketayotganini kuzatib turdi.

Birinchi novda chetga chiqqach, bir nechta yaproq oqib ketdi. Lekin suv hanuz tezlashmadi. Malika suv tagida qamish ildizi toshlar orasiga qattiq qisilib qolganini ko‘rdi.

Buvisi kichik belkurak olib kelib, ildiz yonidagi tuproqni ehtiyotkorlik bilan bo‘shatdi. Jahongir tayoq bilan ildizni qirg‘oqqa yaqinlashtirdi. Malika esa chiqqan yaproqlarni savatchaga yig‘di.

Nihoyat, qamish ildizi bo‘shadi. Suv birdan ravon oqib, “shildir-shildir” deb jarangladi. Quyosh nuri uning yuzida yana mayda yulduzchadek yaltiradi.

Buvisi yaproqlarni bog‘dagi kompost joyiga soldi. Malika bilan Jahongir qirg‘oqda qolgan mayda shoxlarni ham terib qo‘yishdi. Kechqurun ular anhor yonidan o‘tar ekan, suv tiniq, qirg‘oq esa ozoda edi.

Malika kulib: “Jilo yo‘qolmagan ekan, unga yo‘l kerak bo‘libdi”, dedi. Jahongir bosh irg‘ab, ertaga ham anhor atrofiga qarab turishga va’da berdi.