Bahorning iliq tongida Mubin bobosining pilla uyiga kirdi. Pol ustida yashil tut barglari sochilib yotar, bir nechta ipak qurti esa savatdan tashqariga sekin emaklab ketayotgan edi.
Shu payt Zarnigor ham keldi. U qurtlarni ko‘rib hayron bo‘ldi va bargning kengrog‘ini olib, ularni ehtiyotkorlik bilan savatga qaytardi. Ammo qurtlar bir ozdan keyin yana chetga qarab harakatlana boshladi.
“Ular nega uyidan chiqyapti?” deb so‘radi Zarnigor. Mubin savat ichiga qaradi, lekin avvaliga hech qanday g‘alati narsa ko‘rmadi.
Oydin momo pilla uyiga kirib, bolalarning gapini eshitdi. U shoshirmay: “Qurtlarni qo‘lingiz bilan ko‘p ushlamanglar. Avval ularning nimaga muhtojligini bilib olaylik”, dedi.
Mubin birinchi savatdagi barglarni ko‘zdan kechirdi. Ayrim barglar quruq, chetlari buralgan, ba’zilari esa juda issiq edi. U yangi barg bilan eski bargni yonma-yon qo‘yib, farqini Zarnigorga ko‘rsatdi.
Zarnigor deraza yoniga bordi. Quyosh nuri ertalab yumshoq tushardi, ammo tushga yaqin savatlarga tik kelar ekan. Deraza oldidagi tokchada turgan barglar boshqalaridan tezroq qurib qolganini u payqadi.
“Demak, qurtlar issiq va quruq bargdan ketayotgan ekan”, dedi Mubin. Oydin momo bosh irg‘adi: “To‘g‘ri topdinglar. Pilla uyida yorug‘ bo‘lsin, lekin juda issiq bo‘lmasin.”
Bolalar avval savatlardagi quruq barglarni olib tashlashdi. Mubin hovlidagi tut daraxtidan yangi, toza barglar terib keldi. Zarnigor barglarni yirtmay, mayda tutamlarga ajratib, har bir savatga teng joyladi.
Keyin ular savatlarni derazadan sal naridagi salqinroq tokchaga ko‘chirishdi. Oydin momo derazaga yupqa oq parda tutdi. Parda xonani qorong‘i qilmas, lekin qizigan quyosh nurini yumshatib turardi.
Ertasi kuni Mubin bilan Zarnigor yana pilla uyiga kirishdi. Pol toza, savatlar esa tinch edi. Ipak qurtlari yangi barglarni mayin g‘ijirlatib yeb, bir-biriga xalaqit bermay o‘tirishardi.
Oydin momo kulib: “Sizlar ularning tilini kuzatib tushundingizlar”, dedi. Bolalar har tong barglarning yangiligini va pilla uyining salqinligini tekshirib turishga kelishib oldilar.