Kuzning salqin kuni Murod buvisining savatidan juda katta, qip-qizil anor topdi. Anorning po‘sti yaltiroq, tepasidagi tojida esa olti dona mayda uch bor edi. Murod uni kaftiga olib, hayrat bilan aylantirdi.

Shu payt qo‘shnisi Sevara kirib keldi. Oydin buvi choy damlayotgan, uy ichiga yangi nonning hidi taralib turardi. Murod anorni ko‘rsatib, uni uchovlari teng bo‘lib yeyishni taklif qildi.

“Lekin bitta anorni uch kishiga qanday teng ajratamiz?” dedi Sevara. “Pichoqni o‘rtasidan yurgizsak, donalari sochilib ketishi mumkin.” Bu gap Murodni o‘ylantirib qo‘ydi.

U anorni stol ustiga qo‘ydi va sekin aylantirdi. Tojidagi olti uchni yana sanadi. Keyin po‘stida tojdan pastga qarab tushgan nozik chiziqlarni payqadi.

Sevara ham egilib qaradi. “Chiziqlar yo‘lga o‘xshaydi,” dedi u. “Balki ular ichkarida nima borligini bildirar?”

Murod chiziqlardan birini barmog‘i bilan kuzatdi. Ular anorning pastiga yetganda bir-biridan uzoqlashib ketardi. “Unda anorni chiziqlar bo‘ylab ochsak-chi?” dedi u.

Oydin buvi bolalarning gapini eshitib, yonlariga keldi. U anorni diqqat bilan ko‘zdan kechirdi va mamnun jilmaydi. “Sizlar juda yaxshi kuzatibsizlar,” dedi buvi.

“Anorning ichida donalarni ajratib turadigan yumshoq devorchalar bo‘ladi,” deb tushuntirdi u. “Po‘stdagi chiziqlar ko‘pincha o‘sha devorchalarning joyini ko‘rsatadi. Shoshilmasak, anorni chiroyli ochamiz.”

Buvi pichoq bilan toj yonidan kichkina dumaloq qopqoq oldi. So‘ng bolalarga anorni sekin ikki qo‘llab ajratishni ko‘rsatdi. Po‘sti chiziqlar bo‘ylab ochilib, ichida olti alohida xona ko‘rindi.

Har xonada marjondek qizil donalar yaltirardi. Murod uchta kichik kosa keltirdi, Sevara esa xonalarni sanadi. Ular har bir kosaga ikkitadan xona solib, donalarni teng bo‘lishdi.

Oydin buvi bir dona anor yeb, “Juda shirin ekan,” dedi. Murod bilan Sevara ham kulishdi. Ular oddiygina chiziqlarni diqqat bilan ko‘rgani uchun anorni buzmasdan, hammaga teng ulasha oldilar.