Navro‘zga bir kun qolganda Shoira onasi Mohira bilan mahalla dasturxoni uchun mayda kulcha tayyorlamoqchi bo‘ldi. Buvisi Saodat opa ularga xamirni avvaldan qo‘yib berishni aytdi. Shoira kulchalarning ustiga kunjut sepishni juda kutardi.

Mohira unni eladi, Shoira esa suv bilan tuzni olib keldi. Saodat opa xamirturushni iliq suvga solib, uning mayda pufakchalar chiqarganini ko‘rsatdi. “Mana, u ishga tayyor bo‘ldi”, dedi u.

Ammo bir soatdan keyin tog‘oradagi xamir avvalgidek yassi turardi. U na kattalashdi, na yumshadi. Shoira xamir uxlab qolganmikan, deb hayron bo‘ldi.

“Mahallaga kulchasiz boramizmi?” dedi u past ovozda. Mohira uning yelkasini siladi. “Avval sababini topamiz, keyin yechimini ham toparmiz”, dedi u.

Mohira xamirni qoshiq bilan tinchgina ko‘rdi. Unga un yetarli, tuz ham me’yorida edi. Saodat opa: “Kelinglar, xamir qachon qorilganini birma-bir eslaylik”, dedi.

Shoira ertalab tog‘orani sovuq suvda chayganini esladi. Keyin xamirni shoshilib o‘sha tog‘orada qorgan edi. Saodat opa xamirturush iliq joyni yaxshi ko‘rishini tushuntirdi.

Ular xamirni isitkichga yaqin olib bormadilar, chunki juda kuchli issiq ham unga yoqmasligini Saodat opa aytdi. Mohira tog‘orani toza sochiq bilan yopdi. Shoira esa uni quyosh tushadigan, ammo dim bo‘lmagan deraza yonidagi kursiga qo‘ydi.

Kutish Shoiraga eng qiyin ish tuyuldi. U kunjut donalarini kichik kosalarga ajratdi, dasturxonga ko‘k choyshab yozdi va har safar tog‘oraga qaradi. Saodat opa: “Xamirni tinch qo‘ysak, u o‘z ishini qiladi”, deb jilmaydi.

Bir ozdan so‘ng sochiq asta ko‘tarila boshladi. Xamir yumaloq bulutdek bo‘lib, tog‘oraning chetiga yaqinlashdi. Shoira quvonib: “U uyg‘ondi!” deb Mohirani chaqirdi.

Mohira xamirni mayda bo‘laklarga bo‘ldi, Shoira esa ularni dumaloqladi va ustiga kunjut sepdi. Saodat opa kulchalarni tandirga o‘zi joyladi. Kechga borib, mahalla dasturxoniga issiq, xushbo‘y kulchalar yetib bordi.

Shoira o‘sha kuni xamir ham e’tibor va vaqt kutishini bildi. U keyingi safar shoshilmasdan, har bir ishning o‘z vaqti borligini esladi.