Ertalab Qumariq mahallasidagi kichik maktab hovlisi rangli karton harflarga to‘lib ketdi. Kechasi esgan sho‘x shamol “Kitob bayrami” yozuvidagi harflarni ipidan uzib yuborgan edi. Ba’zilari gulzor orasiga, ba’zilari ayvon tagiga uchib ketgan edi.

Dilnoza bayramda she’r o‘qishi, Anvar esa mehmonlarga kitoblar tarqatishi kerak edi. Ular bo‘sh darvoza ustiga qarab, xafa bo‘lib qolishdi. “Yozuv bo‘lmasa, mehmonlar bayram qayerdaligini qanday biladi?” dedi Dilnoza.

Bolalar kutubxonachi Oydin opaning oldiga yugurishdi. Oydin opa harflarni o‘zi yasaganini aytdi. U har bir harfning orqasiga mayda qog‘oz tilcha yopishtirgan, shamol tekkanda tilchalar tovush chiqarar edi.

“Harflarni topamiz, lekin joyiga qo‘yishdan oldin ularning tovushini eshitinglar”, dedi Oydin opa. “Tovushlar sizlarga so‘zni tartib bilan terishga yordam beradi.” Dilnoza bilan Anvar darrov hovliga qaytishdi.

Avval Dilnoza rayhonlar yonidan katta “K” harfini topdi. Shamol esganda uning tilchasi “k-k-k” deb tovush berdi. “Bu kitob so‘zining birinchi harfi!” dedi qiz quvonib.

Anvar ayvon ostidan “I” va “T”ni topdi. U harflarni yonma-yon qo‘yganda, Dilnoza sekin o‘qidi: “K-i-t…” So‘ng ular qumloq yo‘ldan dumalab ketgan “O”ni, supacha yonidan esa “B”ni topishdi.

“Kitob” so‘zi tayyor bo‘ldi, ammo ikkinchi so‘zdan faqat “a”, “y”, “r”, “m” va “i” topildi. Eng kerakli “B” harfi yana yo‘q edi. Anvar hovlini diqqat bilan kuzatib, darvoza yonidagi quruq barglar qimirlashini payqadi.

U yerda pastgina “b-b-b” degan tovush eshitildi. Dilnoza barglarni qo‘li bilan sekin chetga surdi. Kichik “B” harfi shamoldan pana joyga kirib qolgan ekan.

Bolalar barcha harflarni Oydin opa ko‘rsatgan tartibda ipga ilishdi. Shamol yengil esganda, harflarning tilchalari birin-ketin jarangladi. Darvoza tepasida yana “Kitob bayrami” degan chiroyli yozuv paydo bo‘ldi.

Mehmon bolalar yozuvni ko‘rib, bayram tomon quvonib kirishdi. Dilnoza va Anvar esa diqqat bilan tinglash ham ishni to‘g‘ri bajarishga yordam berishini tushunishdi.