Bir kuni ertalab Kamol bilan Nigora hovli chetidagi anor daraxti tagida mayda chumolilar qatorini ko‘rishdi. Kechasi yog‘gan yomg‘ir tuproqni yuvib, qatorning o‘rtasida ingichka jarlik hosil qilgan edi. Jarlik katta emasdi, ammo chumolilar uchun undan o‘tish qiyin ko‘rinardi.

Chumolilar bir tomonda don bo‘laklarini ko‘tarib turardi. Narigi tomonda esa ularning kichkina uyasi bor edi. Eng oldinda yurgan Dono chumoli jarlik chetiga kelib, mo‘ylovlarini asta qimirlatardi.

Kamol egilib qaradi. “Ular donlarini uyaga olib borolmay qolishibdi”, dedi u. Nigora bosh irg‘adi: “Yo‘l yasasak bo‘ladimi?”

Kamol uzun novdani jarlik ustiga qo‘ydi. Ammo novda dumaloq bo‘lgani uchun chetga sirg‘alib ketdi. Nigora katta barg qo‘ymoqchi bo‘ldi, lekin nam barg og‘irlashib, tuproqqa yopishib qoldi.

“Chumolilarni qo‘limizga olib o‘tkazmaymiz,” dedi Nigora. “Ular o‘zlari yuradigan yo‘l topganlari yaxshi.” Kamol ham bunga rozi bo‘ldi.

Ular jarlikni yana diqqat bilan ko‘zdan kechirishdi. Kamol: “Yo‘l yengil bo‘lsin, lekin qimirlamasin”, dedi. Nigora hovli burchagidagi quruq qamish poyalarini esladi.

Bolalar ikkita kalta qamishni topib, jarlikning ikki chetiga ehtiyot bilan qo‘yishdi. So‘ng ustiga uchta ingichka poyani yonma-yon terishdi. Poyalar siljimasligi uchun chetlariga mayda toshchalar qo‘yishdi.

Ko‘prik tayyor bo‘lgach, ular biroz chetga chiqib, jim turishdi. Dono chumoli avval birinchi poyaga chiqdi. U mo‘ylovlari bilan yo‘lni tekshirib, sekin narigi tomonga o‘tdi.

Shunda ortidagi chumolilar ham ketma-ket yurib ketishdi. Bir chumoli donini tushirib yubordi. Dono qaytib kelib, donni u bilan birga ko‘tardi.

Ko‘p o‘tmay, qamish ko‘prigidan mayda donlar oqimi o‘ta boshladi. Kamol bilan Nigora ko‘prik yoniga kichkina belgi qo‘yishdi: “Chumolilar yo‘li”. Endi ular hovlida o‘ynaganda shu joyni aylanib o‘tadigan bo‘lishdi.

Kechga borib, chumolilar donlarini uyaga tashib bo‘lishdi. Kamol va Nigora kichkina yordam ham kerakli paytda katta ish bo‘lishini tushunishdi.