Malika maktabdagi “Bahor ranglari” ko‘rgazmasi uchun rasm chizayotgan edi. U oppoq qog‘ozga keng dala, uzoqdagi past tog‘lar va ko‘m-ko‘k osmonni chizdi. Endi dalaga qator-qator lola solmoqchi bo‘lganda, qizil bo‘yoq idishi bo‘shab qolganini ko‘rdi.

Malika idishni bir necha marta chayqatdi. Undan faqat quruq mayda kukunlar tushdi. “Voy, eng kerakli rangim tugabdi-ku!” dedi u xafa bo‘lib.

Shu payt buvisi Oydin opa oshxonada lavlagi yuvayotgan edi. U yuvgan suvda mayin qizil yo‘llar paydo bo‘ldi. Malika darrov yoniga borib, “Bu suv nega qizarib qoldi?” deb so‘radi.

“Lavlagi o‘z rangini suvga berdi,” dedi buvisi. Malika derazadan hovli chetidagi qizg‘aldoqlarga qaradi. “Bittagina gulning bargini olsam, bo‘yoq chiqarmikan?” deb o‘yladi.

Oydin opa boshini sekin chayqadi. “Qizg‘aldoq o‘z joyida chiroyli. Uni uzmasdan ham yechim topamiz.” Malika buvisining yonidagi tozalangan lavlagi po‘stlarini ko‘rdi.

“Bular baribir tashlanadimi?” dedi u. “Avval sinab ko‘ramiz,” deb javob berdi buvisi. Malika po‘stlarni kichik kosaga soldi, buvisi esa ozroq suv qo‘shib, ularni ehtiyotkorlik bilan qaynatdi.

Suv sovigach, Malika mo‘yqalamini unga botirdi. U qog‘oz chetiga bitta lola chizdi. Rang pushti chiqdi, ammo qog‘oz namlanib, biroz bukildi.

Malika labini burdi. “Bu bo‘yoq rasmimni buzib qo‘ymaydimi?” Buvisi esa: “Har bir yangi ishni avval kichik joyda sinash kerak,” dedi.

Oydin opa bir qoshiq guruch uni va suvdan quyuqroq atala tayyorladi. Malika atala sovigach, undan lavlagi suviga oz-ozdan qo‘shib aralashtirdi. Suyuqlik endi mo‘yqalamga yaxshi ilashdi.

Malika yana qog‘oz chetida sinov qildi. Bu safar rang tiniq pushti-qizil bo‘lib, qog‘oz ham tekis qoldi. U xursand bo‘lib, lolalarni birma-bir bo‘yadi, so‘ng yashil poya va barglar chizdi.

Ertasi kuni Malikaning rasmi ko‘rgazmada charaqlab turdi. U buvisiga qarab kuldi: “Qizg‘aldoqlar hovlimizda qoldi, qizil rang esa rasmimga keldi!”

Bor narsadan topqirlik bilan foydalanish foydali bo‘lishi mumkin. Tabiatdagi gullarni asrash esa bahorni yanada chiroyli qiladi.