Maktab hovlisida Shodiyor, Mohira va Bobur har tanaffusda yumshoq matodan tikilgan to‘pni dumalatib o‘ynashardi. Dushanba ertalab hovlining bir chetiga yangi rayhon nihollari ekilgani ularni quvontirdi. Nihollarning yonidagi tekis yo‘lak esa to‘p o‘ynash uchun juda qulay ko‘rinardi.

Ular o‘yinni boshlashdi. Ammo to‘p necha marta dumalatilsa ham, rayhon tomonga qarab ketardi. Bir safar to‘p nihol yonida to‘xtadi va uning nozik bargi egilib qoldi.

Uchovlari darrov o‘yinni to‘xtatishdi. Mohira egilgan bargni ehtiyot bilan tikladi. Shodiyor: “To‘pni qattiq dumalatmaymiz”, dedi, lekin sekin dumalagan to‘p ham jo‘yak sari boraverdi.

Mohira rayhon atrofini bo‘r bilan aylantirib chiqdi. “Mana, bu chiziqdan oshirmaymiz”, dedi u. Bobur to‘pni dumalatdi, ammo to‘p oq chiziqni ko‘rmaganday undan oshib ketdi.

Keyin ular yo‘lga bo‘sh qutilarni qo‘yishdi. Birinchi to‘p qutiga tegib, boshqa tomonga sakradi. Yengil shamol esa qutilarni surib yubordi. Uch do‘st qutilarni yig‘ib, rayhon barglariga tegmasdan chetga olib qo‘ydi.

“To‘p qayerdan burilishini bilsak-chi?” dedi Bobur. U to‘pning harakatini diqqat bilan kuzatdi. Ular to‘pni eski darvoza tomondan dumalatgani uchun, yerning sal qiyaligi uni rayhon sari burayotgan ekan.

Mohira hovli chetida bo‘sh meva qutisini ko‘rdi. Ular qutini supacha yoniga olib kelishdi va ichiga yumshoq mato yozishdi. Shodiyor jo‘yakdan ancha uzoqroqqa yangi boshlash chizig‘ini chizdi.

“Endi yangi o‘yin o‘ynaymiz”, dedi Mohira. Kim to‘pni qutidagi “uyacha”ga aniq tushira oladi? To‘p matoga tegishi bilan jim to‘xtardi. Rayhon tomonga esa hech qachon bormasdi.

Har kim navbat bilan uch martadan dumalatdi. Bobur ikki marta, Mohira uch marta, Shodiyor esa bir marta nishonga tegizdi. Shodiyor xafa bo‘lmadi, chunki Bobur unga to‘pni qanday sekin qo‘yib yuborishni ko‘rsatdi.

Tanaffus oxirida rayhon nihollari tik va yashil turardi. Uch do‘st o‘yin uchun joyni o‘ylab tanlash ham g‘amxo‘rlik ekanini bilib olishdi.