Kecha kechqurun mahallada kuchli yomg‘ir yog‘di. Ertalab Mohira kutubxonaga borish uchun uyidan chiqsa, guzar chetidagi uchta yo‘l belgisi yerda yotganini ko‘rdi.

Belgilar yog‘och ustunidan ajralib qolgan, o‘qlar esa har tomonga qarab yotardi. Birida kitob rasmi, ikkinchisida to‘p, uchinchisida oq xalat rasmi bor edi.

Mohira ularni chetga surib qo‘ymoqchi bo‘ldi. Ammo shunda ikki kichkina bola to‘xtab, “Kutubxona qaysi tomonda ekan?” deb so‘radi.

Mohira aniq javob bera olmadi, chunki belgilar aralashib ketgan edi. U darrov qo‘shnisi Bekzodni chaqirdi.

Bekzod kelib, belgilarni birma-bir ko‘zdan kechirdi. “To‘p rasmi maydonchaga, kitob rasmi kutubxonaga boradi. Lekin qaysi yo‘l qayerga olib borishini tekshirmasak, yana adashamiz”, dedi u.

Ular belgilarni supa yoniga ehtiyotlab qo‘yishdi. Shu payt kutubxonachi Otabek aka yangi kitoblarni deraza oldiga terayotgan edi.

Otabek aka bolalarning ishini eshitib, kulimsiradi. “Belgilarning javobi mahallaning o‘zida bor. Shoshilmay atrofdagi ishoralarga qaranglar”, dedi u.

Mohira bilan Bekzod avval chap ko‘chaga yurishdi. Devorida katta to‘p rasmi bor ekan, ichkaridan bolalarning quvnoq ovozi eshitilardi. Maydoncha shu yerda ekanini ular darrov tushunishdi.

Keyin ular to‘g‘ri ko‘chaga qarashdi. Ko‘k darvoza yonida dorixona yozuvi turar, eshik oldida oq xalatli opa mijozga dori qutisini uzatayotgan edi.

Oxirgi tor yo‘lak tut daraxti tagidan o‘tardi. Yo‘lak oxiridagi kichik binoning derazasida rang-barang kitoblar terilib turar, eshigida esa “Kutubxona” degan yozuv bor edi.

Bolalar belgilar oldiga qaytishdi. Bekzod to‘p rasmini chap tomonga qaratdi, Mohira oq xalat rasmini to‘g‘riga burdi. Kitob rasmi esa tut daraxti tomonga qaradi.

Otabek aka ustunlarni mahkam o‘rnatib berdi. Tushga yaqin ikki kichkina bola yana kelib, kitob belgisi ko‘rsatgan yo‘ldan quvonib ketishdi.

Mohira bilan Bekzod bir-biriga qarab jilmayishdi. Ular mayda ishoralarni diqqat bilan ko‘rish boshqalarga ham yo‘l ochishini bilib oldilar.