Zarnigor ertalab supani supurayotganda buvisining eski ko‘rpachasi yonida oppoq paxta bo‘lagini ko‘rdi. U paxtani kaftiga olib, hayron bo‘ldi. Ko‘rpacha go‘yo kechasi kichkina bulut chiqarib qo‘ygandek edi.

Ertasi kuni supada yana ikki dona paxta yotardi. Navro‘zga ikki kun qolgan, buvi esa mehmonlar uchun shu ko‘rpachani yozmoqchi edi. Zarnigor ukasi Kamolga sirni aytdi.

“Paxtalar ko‘payib ketsa, ko‘rpacha yupqalashib qoladi”, dedi Kamol. Zarnigor bosh irg‘adi. Ikkalasi buvini bezovta qilmasdan avval o‘zlari sababini topishga kelishishdi.

Ular ko‘rpachani ayvondagi quyoshli joyga ehtiyotlab yoyishdi. Kamol uning ustini sekin kafti bilan bosib ko‘rdi. Paxtalar ko‘rinmadi, ammo burchaklaridan biri sal bo‘rtib turardi.

Kamol burchakni ko‘tardi. Ichkaridan yana mayin paxta ko‘rindi, lekin teshik qayerdaligini topolmadi. Zarnigor ko‘rpachani tez-tez aylantirmay, chetlarini birma-bir ko‘zdan kechirishni taklif qildi.

Shunda buvi ayvonga chiqib qoldi. Bolalar unga hammasini aytib berishdi. Buvi jilmayib: “Yaxshi kuzatibsizlar. Endi choklar bo‘ylab barmog‘ingizni sekin yurgizinglar”, dedi.

Zarnigor buvisining so‘zini bajarib, pastki chetga yetdi. U yerda igna sig‘adigan kichkina ochiq joy bor edi. “Mana, oq bulutning eshigi!” deb quvondi u.

Buvi sandiqdan ko‘rpachaga mos moviy mato va ip chiqardi. Kamol paxtani ehtiyotlab ichkariga joyladi. Zarnigor mato bo‘lagini ochiq joy ustiga tekis tutib turdi.

Buvi matoni mayda choklar bilan tikdi. So‘ng Zarnigorga ipni juda qattiq ham, bo‘sh ham tortmaslikni ko‘rsatdi. Zarnigor buvisining yordami bilan yana bir necha chok tashladi, Kamol esa ko‘rpachani tekislab berdi.

Ertasi tongda supada bir dona ham paxta yo‘q edi. Navro‘z kuni mehmonlar ko‘rpachaga o‘tirib, uning ozodaligini maqtashdi. Zarnigor bilan Kamol bir-biriga mamnun qarashdi.

Ko‘rpacha endi oq bulut chiqarmasdi. U bolalarning e’tibori va buvisining hunari bilan yana uzoq xizmat qiladigan bo‘ldi.