Kechqurun Ko‘hna Bog‘ darvozasi yopilayotgan paytda, sakkiz yoshli Mubinaning yelkasiga yaproqdek yupqa xarita uchib kelib qo‘ndi. Uning o‘rtasida ko‘k tomchi chizilgan, pastida esa: “Tungi rayhonni kim uyg‘otadi?” degan savol bor edi. Xaritadan nam rayhon hidi kelardi, ammo atrofda rayhon ko‘rinmasdi.
Saodat opa, bog‘bon, gulzor yonidagi chiroqni yoqardi. U xaritani ko‘rib, tashvishlandi. “Rayhonning ildizi qurib qolgan. Uni faqat Oyko‘z bulog‘ining bir kosacha suvi tiklaydi”, dedi u. “Buloq qayerda?” deb so‘radi Mubina. “Xaritani tushungan bolaga bog‘ning o‘zi aytadi.” Bu ishni oy balandlashmasidan oldin bajarish kerak edi.
Xaritada kumush egri chiziq, to‘rtta petal va uchta teshik bor edi. Bog‘ning yo‘laklari esa kechqurun yopiladigan yashil parda bilan ajralardi; parda orasidan faqat bitta-bitta o‘tish mumkin. Oy bulutga kirib, ranglarni xira qilganida, buloqni qidirish yanada qiyinlashdi.
Mubina ko‘k tomchini buloq belgisi deb o‘yladi. U kumush chiziq bo‘ylab yugurib, shisha issiqxona oldiga yetdi. Eshik qulflangan, ichkaridagi moviy yaltirash esa faqat osilgan idishlardagi oy akslari ekan. “Demak, xarita meni aldagan ekan”, dedi u hafsalasi pir bo‘lib.
Keyin u to‘rtta petalni ketma-ket burilishlar deb bildi. Malla tipratikan uning ortidan g‘ildirab bordi. Ular atirgul butalari orasidagi tor yo‘lakdan o‘tishdi, biroq yo‘lak yana boshlagan joyiga olib chiqdi. Tipratikan nam tuproqni hidladi-da, tumshug‘ini qimirlatdi. Mubina bu yerda buloq hidi yo‘qligini angladi.
U shoshmay o‘tirib, xaritani chiroq nuri oldida aylantirdi. Shunda uch teshikdan uzoqdagi uch tosh ko‘rindi: biri dumaloq, biri uchburchak, biri to‘rt yaproqli edi. Mubina darvoza yonida shunday toshlarni ko‘rganini esladi. Xaritaning kumush chizig‘i emas, teshiklari muhim edi.
“Malla, biz chiziq ortidan emas, toshlarning tartibidan boramiz”, dedi u. Bu safar Mubina o‘zi qaror qildi: dumaloq toshdan uchburchakka, undan to‘rt yaproqli toshga yurdi. Oxirgi tosh ustiga xaritani qo‘ygach, o‘rtadagi ko‘k tomchi oy shaklidagi favvoraning orqa tomonini ko‘rsatdi.
Favvora quruq ko‘rinar, shu sababli Mubina avval unga qaramagan edi. Orqasida pastgina oy eshigi va uning tagida nam mox bor ekan. Malla panjasi bilan barglarni surdi. Ichkaridan tiniq suv chiqdi. “Oyko‘z bulog‘i favvoraning ortida yashirinibdi!” dedi Mubina, kosachasini ehtiyotlab to‘ldirib.
U rayhon yoniga qaytganda Saodat opa kutib turardi. Mubina suvni ildiz atrofiga sekin quydi. Ko‘p o‘tmay mayda binafsha gullar ochilib, bog‘ga iliq hid taraldi. Saodat opa kuldi: “Sen manzilni emas, xaritaning tilini topding.” Mubina Malla bilan yoritilgan yo‘lakdan mamnun qaytdi.