Kelajakdagi Nurkentda kechki osmon oynadek tiniq edi, lekin Azizaning kaftidagi mitti nurkapsula birdan binafsha miltilladi. Bu uning oilasi kutayotgan Uylashuv maydoniga yigirma daqiqada yetmasa, to‘rt kishilik nur rasmi to‘liq chiqmasdi va ukasi Umar xafa bo‘lishini bilar edi.
Har oyda bir oqshom oilalar maydonning ulkan gumbaziga o‘z ranglarini qo‘shardi. Onasi yashil, otasi misrang, Umar oq, Aziza esa ko‘k kapsula tanlagan edi. Otasi kecha kechqurun to‘rtlari birga bo‘lsa, rasm yurakka o‘xshashini aytgandi. Aziza shu so‘zni eslab, kapsulani mahkam ushladi.
U osma bekatga yetganda, oxirgi lift kabinasi eshigini yopib turardi. Yonida do‘sti Lutfiy va uning olti yoshli ukasi Miron bor edi. Miron qorong‘iroq platformadan qo‘rqib, akasining yengiga yopishgan. Kabina faqat ikki bolani olib o‘ta olardi. “Men Mironni uyga eltishim kerak,” dedi Lutfiy past ovozda.
Aziza navbatchi ekranga murojaat qilib, “Uchovimizni bir marta o‘tkazing,” dedi. Navbatchi muloyim bosh chayqadi. “Ta‘mir tugamaguncha ortiqcha yuk xavfli.” Aziza kapsulani kabinaning tashqi qutisiga bog‘lamoqchi bo‘ldi, ammo quti faqat xizmat asboblari uchun qulflanardi. Binafsha nur tez-tez miltilladi, uning yuragi ham tez urdi.
“Unda men piyoda boraman, sizlar liftga chiqinglar,” dedi Aziza. U shisha zinadan ikki qavat pastga tushdi, lekin zinaning davomida ta‘mir oralig‘i bor edi. Oqartirilgan lenta yo‘lni to‘sib turardi. Lutfiy uning ortidan chaqirdi: “Qayt, Aziza, u yer xavfsiz emas!” U qaytib keldi, ammo vaqt kamayib borardi.
Aziza qaytayotib, devor ichidan aylana-aylana o‘tgan shaffof quvurlarni ko‘rdi. Ertalab ular shu quvurlar bilan maktab kutubxonasiga kitob jo‘natgan edi. Quvurlar odam tashimas, ammo yengil narsani rangli kartochkalar bo‘yicha maydonga eltardi. Kapsula ham aynan shunday yengil edi. Faqat manzil ranglarini adashtirmaslik kerak edi.
Aziza chuqur nafas oldi. Maydonga o‘zi yetib bormasa ham, oilasining rasmi to‘liq bo‘lishi mumkinligini anglab yetdi. “Men kapsulani quvur bilan yuboraman,” dedi u. Lutfiy kartochkalardagi ranglarni tekshirishga rozi bo‘ldi. “Men ranglarni tekshiraman, sen tutqichni bos,” dedi u. Ular kapsulani Azizaning yumshoq ro‘moliga o‘rab, ko‘k-yashil yo‘nalishni tanladilar.
Quvur g‘uvillab, kapsulani burilishlar ortiga olib ketdi. Lutfiy Miron bilan liftga chiqdi, Aziza esa pastki bog‘lar orasidagi uzun sayr yo‘lagiga burildi. U kapsula yetib borishiga ishonishni tanladi. Maydonga kirganida gumbaz allaqachon ranglar bilan to‘lgan, uning nafasi esa yugurishdan iliq edi.
Gumbazning markazida yashil, misrang va oq nur yonib turardi; ularning orasidagi ko‘k chiziq ham joyida edi. Otasi Azizani ko‘rib, to‘rtinchi kaftini ko‘tardi. “Sen uzoqda bo‘lsang ham, biz senga ishondik,” dedi u. Aziza nurli kaftlar ichiga kirib, oilasining iliqligi va do‘stiga bergan ishonchi ham qaytganini sezdi.