Qiya tog‘dagi Bulut bog‘iga eltuvchi havo narvoni birdan yo‘qolib qoldi. Oydinning kaftidagi yomg‘ir donasi esa kunduz oxirigacha ekilmasa, bog‘ning chanqagan terassalariga bu yil bulut chiqarmasdi. U donani ehtiyotlab tutib, bo‘shliq chetiga yugurdi. Pastda moviy jarlik charaqlardi.
Bu tog‘larda suv muzlikdan emas, Bulut bog‘ida yetiladigan mayda yomg‘ir donalaridan olinardi. Donalar tuproqqa tushgach, kunduz issig‘ini yig‘ib, kechqurun mayin yomg‘irga aylanardi. Bog‘ga faqat jarlik ustida paydo bo‘ladigan havo narvoni orqali o‘tish mumkin edi, xolos.
Narvonni qoya devoriga qadalgan o‘n ikki mis pat boshqarardi. Har patning tagida ko‘k yoki sariq chiziq, uchida esa mayda aylana bor edi. Nazoratchi Mirob aka uzoqdagi maydonchadan baqirdi: “Patlarni birvarakayiga burama, Oydin!” “Unda narvonni qanday qaytaraman?” deb so‘radi Oydin.
Oydin shoshilib, barcha patlarni jarlikdan esayotgan sovuq shamol tomonga burdi. Avval shaffof pog‘onalar yalt etdi, u quvonib bir qadam qo‘ydi. Ammo yuqoridan kelgan iliq havo ularga urilgach, pog‘onalar ko‘pikday tarqab ketdi. Oydin xavfsiz toshga qaytdi.
U chetda o‘sayotgan ikki rangli tog‘gullariga qaradi. Ko‘k gullar ertalab jarlikka, sariqlari esa tushdan keyin qoya tomon egilar, lekin hech qachon hammasi bir yoqqa qaramasdi. Yaqindagi arxar ham pastga tushishdan oldin tuyoqlarini navbat bilan ikki yaltiroq toshga qo‘ydi.
Oydin patlarni ko‘k va sariq chiziqlariga qarab navbatlab burdi. Narvon yana chiqdi, bu safar u ingichka, ammo barqaror edi. Qiz esa donani tezroq yetkazaman deb yugurdi; uchinchi pog‘onada narvon uning vaznidan egilib, uni ortga qaytardi. “Men pog‘onaga emas, uning tartibiga shoshildim”, dedi u xijolat bilan.
Shunda Oydin har bir pat uchidagi aylanalarga tikildi: ko‘k patlarda bittadan, sariqlarda ikkitadan chuqurcha bor ekan. Arxarning ikki toshga navbat bilan bosishi ham shuni eslatdi. “Sovuq va iliq havo almashib turishi kerak!” dedi Oydin. U Mirob akadan arqon emas, faqat keng yog‘och taxtacha so‘radi.
Taxtachani u narvon boshlanishiga qo‘ydi va Mirob aka bilan uning ikki chetida turdi. “Endi birga, sekin buraylik”, dedi Mirob aka. Oydin ko‘k patlarni bir nafasga, sariqlarni ikki nafasga burdi. Havo qatlamlari navbat bilan o‘ralib, mustahkam spiral narvon yasadi.
Oydin donani Bulut bog‘ining kulrang tuprog‘iga ekdi. Ko‘p o‘tmay, undan mayda oq bulutchalar unib, terassalar uzra suza boshladi. Qaytishda u mis patlarni avvalgidek qoldirdi: ular kuch bilan emas, bir-biriga navbat berilganda tog‘ga suv olib kelishini Oydin o‘zi ko‘rgan edi.