Kelajakdagi Zarafshon Minoralarida kech kirishi bilan osma bog‘lar binafsha nurga to‘lardi. Ammo shu oqshom Nargizaning derazasi qizarmadi: uyiga havo tramvayida qaytayotgan dadasi tuman ichida qaysi terasaga burilishini ko‘rolmay qolgan edi. Bitta yashil chiroq uni oilasi kutayotgan terasa tomon boshlashi kerak edi.
Dadasi ertalab Nargizaga qo‘l chirog‘ining yashil qopqog‘ini topshirgandi. “Batareyasi faqat yarim soatga yetadi, qizim,” degan edi u. Onasi va ukasi ovqatni sovitmay kutishardi. Nargizaning maqsadi oddiy tuyulardi: terasaga chiqib, chiroqni vaqtida yoqish.
Shunda qo‘shni minoradan do‘sti Kamol yugurib keldi. Uning ko‘k mayoqchasi shamolda sinib, onasi boshqarayotgan yuk kapsulasi ham tumanda aylanib qolgan ekan. “Onam bilan ichida ko‘chatlar bor,” dedi Kamol, labini tishlab. “Yashil qopqoqni bir oz bersang, u ham bizni ko‘radi.” Nargiza oilasining kutishini o‘ylab, qopqoqni mahkam ushladi.
Avval ular qopqoqni ikkiga burib, nurini ikki tomonga tushirishga urinishdi. Tuman nurni yutib, ikki xira dog‘ qoldirdi; na dada, na Kamolning onasi ularni ajrata oldi. “Bunday qilsak, ikkovini ham adashtiramiz,” dedi Nargiza. Kamol indamay egildi, chirog‘i esa qo‘lida titrardi.
Keyin Kamol qopqoqni olib, o‘z terasasiga chopmoqchi bo‘ldi. Lekin minoralar orasidagi piyoda ko‘prik kuchli shamolda yopilib qolgan, ko‘k mayoqni tuzatishga vaqt yo‘q edi. Nargiza deraza yonida suv tomchilari mis novchalardan ketma-ket oqib, pastdagi oq panellarda uchta yaltiroq nuqta hosil qilayotganini ko‘rdi.
U maktab sayohatida qo‘nish maydonchalari rangdan ko‘ra joylashuvga qarab tanilishini esladi: bir qatordagi uch nur “g‘arbiy terasa” degani edi. Nargiza o‘zicha qaror qildi. “Qopqoqni bo‘lishmaymiz,” dedi u. “Bitta nur emas, ikkala oilaga tushunarli naqsh yasaymiz.” Kamol uning ko‘zlariga qarab, asta bosh irg‘adi.
Nargiza onasidan kichik oq chiroqlarni so‘radi, Kamol esa yon derazalardagi bolalarni chaqirdi. “Bizning derazalar qorong‘i qolsa-chi?” dedi ukasi. “Dadam uyimizni emas, biz bergan va‘dani taniydi,” deb javob berdi Nargiza. Bolalar chiroqlarni terasalarga qo‘yishdi: yashil, oq, yashil — Nargizaning dadasi uchun; ko‘k, oq, ko‘k — Kamolning onasi uchun.
Shamol tuman pardasini bir lahza surganda, ikki naqsh uzoqdan aniq ko‘rindi. Avval havo tramvayi yashil-oq-yashil qatorga burildi. Ortidan yuk kapsulasi ko‘k-oq-ko‘k nurlar tomon sekin qo‘ndi. Kamolning onasi terasadan qo‘l silkitdi, dadasi esa Nargizani quchoqlab, “Sen faqat meni emas, qo‘shnimizni ham kutding,” dedi.
Ovqat biroz sovugan edi, ammo terasada hamma birga uni isitdi. Kamol ko‘chatlardan bittasini Nargizaning oilasiga sovg‘a qildi. Nargiza yashil qopqoqni stolga qo‘yar ekan, uning kichik nuri yolg‘iz emasligini his qildi: ishonch bilan yoqilgan ko‘p mayda chiroqlar kechani iliqroq qilarkan.