Navro‘z arafasida Dilafruz bobosining kulolchilik ustaxonasiga bordi. Tokchada o‘n ikki dona mitti sopol qush turardi. Ularning har biri puflansa, o‘ziga xos mayin ovoz chiqarar, hammasi birga chalinса, bahor qo‘shig‘iga o‘xshab ketardi. Ammo ertalab Dilafruz tokchaga qarasa, eng kichkina ko‘k qushcha yo‘q edi.

Tokcha yonida faqat bitta g‘alati belgi qolgan: polga uchta moviy nuqta tomibdi. Bobosi kulib: “Qushchaning qanoti yo‘q, uzoqqa ucholmaydi. Lekin izlari bor ekan”, dedi. Ertaga mahalladagi sayilda sopol qushlar qo‘shig‘i yangrashi kerak edi. Dilafruzning ko‘ngliga xavotir tushdi.

U avval ustaxona eshigi oldini ko‘zdan kechirdi. Moviy nuqtalar gil solingan tog‘ora tomonga emas, qamishdan to‘qilgan savatga qarab ketardi. Savat ichida quritish uchun terib qo‘yilgan makkajo‘xori po‘choqlari bor edi. Dilafruz ularni ehtiyotlab birma-bir chetga oldi. Ammo qushcha topilmadi.

Shunda u savat chetida mayda barmoq izi borligini payqadi. Hovlining narigi burchagida ukasi Miraziz jim o‘tirardi. Uning barmoqlarida moviy gil qurib qolgan edi. Dilafruz koyimadi, faqat: “Ko‘k qushchaning ovozini eshitdingmi?” deb so‘radi. Miraziz boshini egdi. “Uni ushlab ko‘rgandim. Savatga tushib ketdi, keyin topolmay qo‘rqdim”, dedi.

Ikkalasi savatni yana diqqat bilan ko‘rdi. Po‘choqlar orasidagi dumaloq bo‘shliqdan mayin jarang eshitildi. Qushcha savat tagidagi kichik tirqishga sirg‘alib kirib qolgan ekan. Bobosi uni muloyimlik bilan oldi. Qushchaning ovoz teshigiga bitta po‘choq tolasi tiqilib qolganini ham tozaladi.

Ertasi kuni Dilafruz qushlarni doira qilib terdi. Miraziz esa eng kichkina ko‘k qushchani o‘rtaga qo‘ydi. O‘n ikki qush birga sayraganda, bobosi mamnun kuldi. Miraziz ham yengil tortib, singlisining qo‘lidan ushladi.

Haqiqatni aytish muammoni kichraytiradi. Birga izlangan yechim esa hunarni ham, mehrni ham chiroyli qiladi.