Bahorning bir tongida Dildora hovli eshigi oldida oppoq kaptar patini ko‘rdi. Pat oddiygina yotmas, ingichka uchi tut daraxti tomonga qarab turardi. Ertasiga qo‘shnilar ham eshiklari oldida shunday patlar paydo bo‘lganini aytishdi. Eng qizig‘i, har bir patning uchi boshqa-boshqa tomonga qaragan edi.

Uchinchi kuni patlar mahalla choyxonasining ayvoni oldida yarim doira bo‘lib yotardi. “Bu kimning xati ekan?” dedi Dildora. Hech kim javob topolmadi. Shodiyaxon buvi esa tom chetida yashaydigan oq kaptar so‘nggi kunlarda juda bezovta uchayotganini aytdi.

Dildora do‘sti Murod bilan patlarga yaqinlashib, ularni joyidan qo‘zg‘atmay kuzatdi. Patlarning ingichka uchlari avval tutga, keyin ayvonga, so‘ng eski ombor tomiga qaraganini payqashdi. Bolalar tomga chiqishga shoshilmadilar. Murodning akasi Kamolni chaqirishdi.

Kamol narvonni ehtiyotkorlik bilan qo‘yib, tom chetiga qaradi. U yerda oq kaptarning uyasi bor ekan. Kechagi kuchli shamol uyadagi yumshoq poyalarni uchirib ketibdi. Kaptar esa tumshug‘ida mayda poyalar tashib, uyasini qayta tuzishga urinardi. Uning oppoq patlari shamolda uchib, mahalla bo‘ylab tarqalgan ekan.

Dildora, Murod va qo‘shni bolalar hovlilardan toza, quruq somoncha hamda mayin paxta parchalarini yig‘ishdi. Kamol ularni kaptar uyasiga juda yaqin bormasdan, tom chetidagi xavfsiz joyga qo‘ydi. Shodiyaxon buvi esa ayvon ostiga kichkina idishda suv qo‘ydi.

Oradan ikki kun o‘tib, oq kaptar yana sokin uchadigan bo‘ldi. Bir tongda Dildora eshigi oldida so‘nggi oppoq patni ko‘rdi. Bu safar uning yonida tut bargi ham bor edi. Dildora uni tabassum bilan oldi: kaptarning jimjit rahmati shunday ekan.

Mehr bilan qilingan kichik yordam ham kimningdir katta tashvishini yengillatadi.