May oyining iliq tongida Murod hovliga chiqib, o‘rik daraxti tomondan mayin g‘ijirlagan ovozni eshitdi. Daraxtning eng past shoxi pishayotgan o‘riklar og‘irligidan yerga juda yaqin egilib qolgan edi. Shamol essa, shox yana sal pastlardi.

Murod shoxni ikki qo‘li bilan ko‘tarmoqchi bo‘ldi. Ammo Hasan bobo deraza oldidan ko‘rib qoldi. “Shoshilma, bolam, po‘stlog‘iga zarar yetkazib qo‘yma”, dedi u.

Shu payt qo‘shnisi Saida ham keldi. U egilgan shox ostida bir dona yashil o‘rik yotganini ko‘rdi. “Agar shox sinsa, hali pishmagan o‘riklar ham to‘kiladi”, dedi Saida xavotirlanib.

Hasan bobo daraxtni aylanib chiqdi-da, bolalarga kulib qaradi. “Sizlarga bir topishmoq: qaysi qo‘l shoxni ushlamasdan ko‘taradi?” dedi. Murod barmoqlarini sanab, javob topolmadi.

U avval uzun tayoq olib keldi. Lekin tayoqning uchi qattiq edi. Saida uni shoxga yaqinlashtirib ko‘rdi va: “Bu po‘stlog‘ini tirnashi mumkin”, dedi.

Keyin Murod arqon olib chiqdi. Hasan bobo bosh chayqadi. “Arqon ham shoxni qattiq tortsa, unga og‘ir bo‘ladi”, dedi u.

Saida ombor yonida eski, ammo toza paxta matoni ko‘rib qoldi. “Buni yumshoq belanchak qilsak-chi?” dedi u. Hasan bobo mamnun bosh irg‘adi: “Topishmoqning yo‘li shu tomonda.”

Murod yerda yotgan yo‘g‘on, ikki ayri quruq shoxni topdi. Hasan bobo uning ayri joyiga paxta matoni bir necha qavat qilib o‘radi. So‘ng matoning chetlarini mahkam bog‘ladi.

Ular tayanchni shox ostiga qo‘ymoqchi bo‘lishdi, ammo yer yumshoq ekan. Tayanch sal botib, qiyshaydi. Saida eski sopol bo‘lagini olib kelib, uni tayanch ostiga qo‘ydi.

Hasan bobo tayanchni ehtiyotkorlik bilan joyiga o‘rnatdi. Paxtali ayri o‘rik shoxini sekin ko‘tardi. Shox endi tikroq turdi va shamolda ham g‘ijirlamay qoldi.

Bir necha kundan keyin o‘riklar sarg‘ayib pishdi. Murod bilan Saida mevalarni savatga terib, avval Hasan boboga uzatishdi. Bobo bir o‘rikni ikkiga bo‘lib, ularga berdi.

“Topishmoqning javobi yumshoq belanchak ekan”, dedi Murod. Saida kulib qo‘shdi: “Uni topishga esa uchta mehribon qo‘l kerak bo‘libdi.”