Kechqurun, Bulut Uylarining qirqinchi qavatida Amina balkonidagi ikki fonar birdaniga bitta oltin nuqtaga qisqardi. Shahar energiya tarmog‘i bulutli kundan keyin tejash tartibiga o‘tgan edi. Ammo Amina bugun oilasi va eng yaqin do‘sti Diyor uchun ikki chiroqni yoqishni juda istardi.
Har oy shunday kechada osma bog‘da “ikki chiroq dasturxoni” qurilardi. Bir fonar oila uchun, ikkinchisi esa mehmon do‘st uchun yonardi. Bu gal Diyorning ota-onasi ta‘mirlash bekatida kechikib qolgan, Diyor esa Aminaning oilasi bilan ovqatlanishga kelishi kerak edi.
“Bitta chiroq ham issiq-ku”, dedi onasi sho‘rva idishlarini yoparkan. Amina bosh chayqadi. “Diyor ikkinchi chiroq o‘chsa, meni kutmayapti deb o‘ylaydi.” U deraza yonidagi mitti shamol parragini fonarga uladi, lekin havo mutlaqo sokin edi.
Keyin Amina oshxonadagi zaxira quvvat qutisini esladi. U simni fonarga tutashtirmoqchi bo‘ldi, ammo qutining qizil chizig‘i yondi va qopqog‘i ochilmadi. “Bu quti ovqat sovib qolsa ishlatiladi”, dedi akasi Kamol. Amina hafsalasi pir bo‘lib, qo‘llarini tizzasiga qo‘ydi.
U balkon panjarasidan pastga qaradi. Osma bog‘ning barglarida kunduzgi namlik tomchilari qolgan edi. Bitta yoqilgan yo‘lak chirog‘i har tomchida mayda-mayda ko‘rinardi. Oqartirilgan barglar esa nurni qo‘shni balkonlarga muloyim uzatardi.
Shunda Amina qaror qildi: u ikkinchi fonarni majburlab yoqmaydi. U birinchi fonarning nurini bo‘lishadi. “Diyor, eski oziq-ovqat qutilarining kumush qoplamalarini olib kela olasanmi?” deb so‘radi u. Diyor hayron bo‘ldi. “Fonarni ko‘paytirolmaymiz-ku.”
“Fonarni emas, uning mehrini ko‘paytiramiz”, dedi Amina. Kamol qutilarni tekis yoydi, onasi esa xavfsiz, yumaloq chetli kartonlarni berdi. Uchovlari qoplamalarni barglar orasiga ehtiyot bilan mahkamlashdi. Hech biri elektr simiga tegmadi, faqat yorug‘lik tushadigan tomonlarni burishdi.
Amina bitta fonarni yoqqanida, uning nuri kumush qoplamalardan qaytib, osma bog‘ning ikki chetida ikkita mayin halqa hosil qildi. Biri oilasining stolini, biri Diyor uchun qo‘yilgan bo‘sh joyni yoritdi. “Qara, u rostdan ham ikkita bo‘lib ko‘rinyapti!” dedi Kamol quvonib.
Diyor ko‘prikdan chiqib kelganda, avval to‘xtab qoldi. So‘ng ikki yorug‘ halqaga qarab kuldi. “Demak, meni kutgansizlar.” Amina uning yoniga borib, “Biz seni birgina chiroq bilan ham kutardik”, dedi. Diyor stulga o‘tirib, nonni hammaga ulashdi.
Ovqatdan keyin bulutlar orasidan yulduzlar ko‘rindi. Ota-onasi hali kelmagan Diyor Aminaning oilasi orasida o‘zini yolg‘iz sezmasdi. Bir fonar sokin yonar, ammo uning bo‘lishilgan nuri bog‘ni ham, bolalarning bir-biriga bo‘lgan ishonchini ham iliq tutib turardi.