Bahor oqshomida mahalla bolalari Rustam boboning qo’g’irchoq tomoshasini kutardi. Bobo yog’och sandig’ini ochsa, eng chaqqon qo’g’irchoqning qizil ipi yo’q edi. Ip bo’lmasa, qo’g’irchoq qo’lini ham ko’tara olmasdi.

Rustam bobo derazani kechasi yarim ochiq qoldirganini esladi. Ehtimol, shamol ipni uchirib ketgandir. Tomosha esa tushdan keyin boshlanishi kerak edi.

Oydin sandiq yonidagi supani diqqat bilan ko’zdan kechirdi. U ostonada qizil ipning juda ingichka uchini ko’rdi. Kamol ipni tortmoqchi bo’ldi, lekin Oydin uni to’xtatdi.

“Avval ip qayerga ketganini bilaylik”, dedi u. Ikkovlari ipning izidan tokzor tomon yurishdi. Qizil chiziq maysalar orasidan o’tib, eski tok novdasiga yetib bordi.

Tokda Kamol kecha yasagan qog’oz parrak osilib turardi. Parrakning yog’och o’qi atrofiga qizil ip mahkam o’ralib qolgan ekan. Ertalabki shamol parrakni aylantirib, ipni yanada chirmashtiribdi.

Kamol yana ipni tortishga shaylandi. Shunda Rustam bobo yetib keldi va kulib bosh chayqadi. “Tortsang, ip uziladi. Parrak qaysi tomonga aylanganini topish kerak”, dedi u.

Oydin parrak qanotlaridagi changga qaradi. Changning egilgan izi parrak shamolda o’ng tomonga aylanganini ko’rsatardi. Demak, ipni bo’shatish uchun parrakni sekin chap tomonga burash kerak edi.

Kamol parrakni ehtiyotlab ushladi, Oydin esa uning qanotlarini birma-bir burdi. Har aylanishda qizil ip bo’shashib, yerga yumshoq tushardi. O’n yettinchi burashdan so’ng ip butunlay yechildi.

Rustam bobo ipni qo’g’irchoqqa qayta bog’ladi. Tushdan keyin yog’och qahramon qo’llarini ko’tarib, bolalarga ta’zim qildi. Oydin bilan Kamol esa tomosha davomida bir-biriga mamnun qarab o’tirishdi.

Shoshilmay kuzatilgan kichik iz ularga yechimni ko’rsatdi. Birga qilingan ish esa tomoshani saqlab qoldi.