Munisa buvisining hovlisidagi eski yong‘oq daraxti tagida mitti olmaxon Momoni ko‘rardi. Momo har tong bir joyga kelib, panjalari bilan yerga sekin urar, so‘ng xafa bo‘lib shoxga chiqib ketardi.

Bir kuni olmaxon Munisaning oldiga dumalab kelgan yong‘oqni tashladi. Yong‘oq po‘stida yarim oyga o‘xshagan egri chiziq va uchta mayda nuqta bor edi.

Munisa yong‘oqni aylantirib ko‘rdi, ammo uning ma’nosini tushunmadi. Momo esa daraxtdan daraxtga sakrab, yana o‘sha joyni qidira boshladi.

Shunda Yodgor bobo hovliga chiqdi. U Momoning kuzda shu yerga yong‘oq donlarini ko‘mganini, kechagi yomg‘ir esa yer yuzidagi barglarni yuvib ketganini aytdi.

Munisa yong‘oqdagi belgilar xarita bo‘lishi mumkinligini o‘yladi. U avval hovlidagi yarim oy shaklidagi eski tog‘orani izladi, lekin uning yonidan hech narsa topilmadi.

Keyin qiz uchta nuqtaga qaradi. Hovlida yonma-yon turgan uch tup rayhon bor edi, ammo rayhon tagini kovlash mumkin emasdi.

Yodgor bobo Munisaga tuproqni bekorga titmaslik kerakligini eslatdi. Munisa Momoning panjalariga razm soldi va olmaxon rayhonlar tomonga emas, daraxtning qalin ildiziga qarab yugurayotganini payqadi.

Qiz daraxt yonida yarim oyga o‘xshab egilgan ildizni ko‘rdi. Uning narigi tomonida yomg‘ir yuvib ketmagan uchta quruq barg turardi.

Munisa barglarni ehtiyotkorlik bilan chetga surdi. Tagida Momoning yong‘oq va bodom donlari solingan kichkina chuqurcha bor ekan.

Momo quvonib, bir donni olib shoxga chiqdi. Keyin u yana pastga tushib, Munisaning yoniga bir yong‘oq dumalatib qo‘ydi.

Kechqurun Munisa yong‘oqni Yodgor boboga ko‘rsatdi. Bobo kulib, ba’zan eng kichik belgi ham diqqat bilan qaralganda yo‘l ko‘rsatishini aytdi.