Har juma kuni mahalla ayvonida ertak soati bo‘lardi. Mavluda opa yog‘och sandiqni ochib, bolalarga rangli kitoblar tarqatardi. Mohira eng avval hayvonlar haqidagi ertakni, Siroj esa topishmoqli kitobni tanlardi.
Ammo bu safar sandiqdan mayin “puf” degan ovoz chiqdi-yu, qopqog‘i ochilmadi. Bolalar ayvon chetida jim turib qolishdi. Mavluda opa kalitni ehtiyotkorlik bilan buradi, lekin qopqoq qimirlamadi.
“Sandiq ichida kimdir uxlayaptimikan?” dedi Siroj past ovozda. Mohira qopqoq chetiga qulog‘ini tutdi. Ichkaridan hech qanday ovoz kelmadi, faqat nam qog‘ozning o‘ziga xos hidi sezildi.
“Uni tortmaymiz ham, urmaymiz ham,” dedi Mavluda opa. “Kitoblar bor joyda shoshilish yaramaydi.” Mohira kalit joyida ekanini tekshirdi, Siroj esa sandiqning to‘rt tomonini ko‘zdan kechirdi.
Keyin Mohira ayvon derazasi tagida mayda yomg‘ir tomchilarini payqadi. Kecha kechqurun shamol derazani ochib yuborgan ekan. Sandiq deraza yonida turgani uchun yog‘ochi nam tortib, biroz shishib qolgan edi.
“Demak, sandiqning nafasi namlikdan qisilibdi,” dedi Siroj. Mavluda opa jilmaydi. “Buni tuzatish uchun unga quruq havo kerak.”
Uchovlari sandiqni ayvonning quruq, soyali joyiga sekin surishdi. Siroj yumshoq, quruq latta bilan qopqoq chetlarini artdi. Mohira esa namlik kitoblarga o‘tmasin deb sandiq atrofiga toza sochiqlar qo‘ydi.
Mavluda opa derazani yarim ochib, havo kirishini ta’minladi. “Uni qizigan quyoshga qo‘ymaymiz,” dedi u. “Quyosh kitob sahifalarini bukib, ranglarini oqarishi mumkin.”
Ular kutayotgan paytda Mavluda opa yoddan kichik ertak aytib berdi. Mohira ertakdagi qahramonning gaplarini davom ettirdi, Siroj esa topishmoq topdi. Vaqt ham sezilmay o‘tdi.
Bir soatdan keyin Mavluda opa kalitni yana buradi. Bu safar qopqoq asta ochildi. Ichkaridagi kitoblar sal namlangan, ammo hammasi joyida edi.
Mohira bilan Siroj kitoblarni bittadan olib, quruq dasturxon ustiga yoyishdi. Sahifalar havoda qurigach, ularni yana tartib bilan sandiqqa joylashdi. Ertak soati biroz kech boshlandi, lekin o‘sha kuni hamma kitoblarga yanada ehtiyotkor bo‘ldi.