Ertalab Farhod maktab hovlisidagi tut daraxti yoniga kichik karton quti qo‘ydi. Qutining ustiga: “Bir yaxshilikni yozib, ichiga tashlang”, deb yozilgan edi. U har kim o‘z ismini yozmasa ham bo‘lishini aytdi. Muhimi, yaxshi ishlar esdan chiqmasin, dedi u.

Sevara qutining yoniga rangli qog‘ozlar va qalam qo‘ydi. Tanaffusda bolalar kartochkalarga turli gaplar yozishdi. Kimdir do‘stiga tushunmagan misolini tushuntirganini, yana kimdir yo‘lakdagi kitoblarni joyiga qo‘yganini yozdi.

Ammo ertasi tongda quti bo‘sh edi. Kartochkalar hovlining turli joyiga sochilib yotardi. Bittasi supa tagiga kirib qolgan, bittasi rayhonlar yoniga qo‘ngan, yana biri tutning past shoxiga ilinib qolgan edi.

Farhodning kayfiyati tushdi. “Balki kimdir qutini yoqtirmagandir?” dedi u sekin. Sevara esa shoshilmadi: “Avval kartochkalarni yig‘aylik, keyin sababini qidiramiz.”

Ikkovi ehtiyotkorlik bilan barcha kartochkani terdi. Sevara qutining yonidagi mayda ko‘k qalam izini ko‘rdi. Iz shamol esadigan tomonga, pastak butalar sari cho‘zilib ketgan edi.

Farhod qutini qo‘liga olib, og‘zini keng ochib ko‘rdi. Shu payt yengil shamol esdi va ichidagi quruq yaproq uchib ketdi. Farhod darrov tushundi: “Kartochkalarni hech kim olmagan ekan. Shamol qutining katta og‘zidan ularni uchirib yuboribdi.”

Sevara eski shaffof papkani olib keldi. Farhod uning chetlarini tekisladi, Sevara esa qutining og‘ziga moslab qirqdi. Ular kattaroq boladan qaychi bilan faqat tirqish ochib berishini so‘rashdi.

Qopqoqning o‘rtasidagi ingichka tirqishdan kartochka bemalol o‘tar, lekin shamol ichkariga kira olmasdi. So‘ng qutining tagiga silliq ikki tosh qo‘yishdi. Endi quti yengil emas, uni shamol ham sura olmasdi.

Kunning oxirida quti yana kartochkalarga to‘ldi. Birida kimdir kichik bolaga ertak kitobini javondan olib bergani yozilgan edi. Boshqasida esa hovlidagi gullarga suv quygan bola haqida iliq gap bor edi.

Farhod bilan Sevara kartochkalarni navbatma-navbat o‘qib, mamnun kulishdi. Yaxshilik e’tibor bilan saqlansa, uning quvonchi ko‘proq odamga yetar ekan.