Bir tong Sevinch buvisining ayvonidagi ipak qurtlariga qaradi. Kecha ular tut barglarini mayin shitirlatib yegan edi, bugun esa barglarga yaqinlashmasdi. Oqartirib to‘shalgan mato ustida hammasi jim turardi.

Sevinch eng kichkina qurtning yoniga egildi. U boshini sekin ko‘tarib, yana matoga qo‘ydi. «Kamol, qarang, ular och qolgandek, ammo yemayapti», dedi Sevinch.

Kamol hovlidagi tut daraxtidan kattaroq, yam-yashil barglar olib keldi. U barglarni savatga solib, qurtlar oldiga qo‘ydi. Ammo ipak qurtlari yangi barglarga ham tegmadi.

«Balki barglar yoqmayotgandir?» dedi Kamol. Sevinch xavotirlanib, buvisini chaqirdi: «Buvi, qurtlarimiz nega jim bo‘lib qoldi?»

Buvi shoshilmadi. U savatdagi bargning chetiga barmog‘ini sekin tekkizdi. Barmog‘ida mayda tomchilar yaltirab qoldi.

«Tongda yomg‘ir sepgan, barglar nam ekan», dedi buvi. «Ipak qurtlari nam bargni yoqtirmaydi. Namlik ularning ovqatini mazali qilmaydi. Avval barglarni ehtiyotkorlik bilan quritishimiz kerak.»

Sevinch bilan Kamol toza sochiqni supaga yozishdi. Ular barglarni bir-birining ustiga tashlamay, orasini ochib terishdi. Sevinch har bir bargni ko‘zdan kechirib, chang tushganlarini chetga oldi.

Kamol tezroq qurisin deb barglarni yelpimoqchi bo‘ldi. Buvi uni to‘xtatdi: «Juda qattiq shamol barglarni bukib, changitib yuboradi. Sabr bilan kutsak, salqin joyda o‘zi quriydi.»

Bolalar kutib o‘tirganda, Sevinch ipak qurtlarini kuzatdi. Ularning ayrimlari boshini sekin ko‘tarib, atrofni hidlayotgandek qimirlar edi. Kamol esa keyingi safar barglarni yomg‘irdan keyin darrov uzmaslik kerakligini eslab qoldi.

Oradan biroz vaqt o‘tgach, buvi bargning birini tekshirdi. Unda tomchi qolmagan edi. Sevinch quruq barglarni ehtiyotkorlik bilan mato ustiga qo‘ydi.

Avval bitta ipak qurti bargning chetini tishladi. Keyin boshqalari ham unga qo‘shildi. Ayvon yana mayin shitirlashga to‘ldi.

Kamol quvonib: «Demak, ular och emas, barglari nam bo‘lgan ekan!» dedi. Sevinch esa keyingi safar bargni avval tekshirishini aytdi. Buvi bolalarning e’tiboridan mamnun bo‘lib kuldi.