Daryo ustidagi arqon savati birdan qiyshayib, tol shoxiga osilib qoldi. Pastda mayda toshlar orasida yaltiragan suv tez oqardi. Saida uning ichidagi nihollar suvga tushib ketishidan qo‘rqdi: otasi narigi qirg‘oqda ekish uchun aynan shu yigirma tol qalamchasini kutayotgan edi. Kunduzgi issiq ularni tez quritardi.
Bahorning yorug‘ kuni edi. Saida otasi Otabek, ukasi Umar va eng yaqin dugonasi Lobar bilan daryo bo‘yiga kelgan. Oila yemirilayotgan qirg‘oqni tol ildizlari bilan mustahkamlashni rejalagan, Lobar esa qalamchalarni avvalroq nam matoga o‘rab bergan edi. Ular bu ishni oila bo‘lib bajarishni istashardi.
Otasi savatga olti qalamchadan ortiq yuklamaslikni aytgandi. Ammo Saida ish tez bitsin, otasi uni chaqqon deb maqtasin deb, hammasini birvarakayiga joylaganini Lobar ko‘rgan. “Dadam bilsa, hafa bo‘ladi”, dedi Saida, kaftlarini siqib. Uning yuragi tez urardi. Ammo u tanbeh eshitishdan ko‘ra ko‘proq uyalardi.
Avval Umar dastani aylantirdi, Saida esa arqonni ehtiyot bilan tortdi. Savat bir barmoqcha ko‘tarildi-da, yana qiyshaydi; shox arqonni mahkamroq ushladi. Savat tagidagi nam tuproq ham sekin siljidi. Narigi qirg‘oqdagi otasi qo‘lini ko‘ksiga qo‘yib, “Shoshilmanglar, suvga yaqinlashmanglar!” deb chaqirdi. Uning so‘zi hammani to‘xtatdi.
Lobar ikki uzun qamishni bog‘lab, uchi bilan arqonni shoxdan itarmoqchi bo‘ldi. Qamish egilib ketdi, savat esa tebranib, qalamchalarni bir-biriga urdi. “Buni zo‘rlasak, nihollar sinadi”, dedi Umar. Saida qamishni darrov chetga qo‘ydi. Hech kim unga e‘tiroz bildirmadi. Hamma uning ehtiyotkorligini tushundi va kutdi.
Shunda Saida savat yonidagi xira bo‘yoq chizig‘ini ko‘rdi: u olti qalamcha turadigan balandlikda edi. Arqon suvga emas, ortiqcha yukdan pastlab, shoxning egilgan vilkasiga kirib qolgan. “Demak, savat yengillashsa, arqon o‘zi ko‘tariladi”, dedi u. Lobar unga diqqat bilan qaradi. Bu fikr unga otasining ko‘rsatmasini eslatdi.
Saida chuqur nafas oldi. “Xato meniki, ko‘proq yukladim”, dedi u otasiga eshittirib. So‘ng o‘zi qaror qildi: o‘n to‘rt qalamchani nam mato bilan qirg‘oqdagi salqin maysaga qo‘yishadi, savatda esa faqat oltitasi qoladi. Lobar indamay bosh irg‘adi. Bu uning maqtov istashdan qiyinroq tanlovi edi.
Umar dastani asta aylantirganda, savatdagi qizil chiziq ko‘rindi va arqon shox vilkasidan silliq chiqdi. Otasi narigi tomonda kulib qo‘l siltadi. Keyin savat yana ikki marta qatnadi; har safar Lobar matoning namligini tekshirib turdi, qolgan qalamchalar uchun. Shunda hech biri qurib, bukilib qolmadi.
Ekish tugagach, Otabek Saidaning yelkasiga qo‘l qo‘ydi. “Menga tezliging emas, rostgo‘yliging va do‘stingga ishonganing yoqdi”, dedi u. Saida Lobar bilan yangi ekilgan tollarga qaradi. Ular qirg‘oqni bir kunda tutib qolmasligini, ammo yillar davomida daryoga suyanch bo‘lishini tasavvur qilishdi. Saida buni o‘z oilasining mehriga o‘xshatdi.