Kechqurun Nurkent shahrining osmon bekatida Amina qo‘lidagi issiq non solingan qutini mahkam ushladi. Yomg‘ir kuchaysa, osma bog‘dagi otasi bilan kechki ovqatga ulgurishmaydi. Ammo kapsulaning eshigida faqat uch yashil o‘rindiq yaltirardi, ular esa to‘rt kishi edi.
Aminaning yonida onasi, olti yoshli ukasi Kamol va qo‘shnisi Yusuf turardi. Yusufning onasi kechgacha ob-havo gumbazida navbatchi edi. Otasi esa osma bog‘ning suv quvurlarini tuzatardi. Shuning uchun Aminaning oilasi Yusufni dasturxonga taklif qilgan edi.
Bugun otasi yangi ekilgan rayhonlar orasiga kichik chiroqlar qo‘yib, oilasini kutayotgan edi. Amina dadam bilan bir piyoladan sho‘rva ichaman, deb o‘yladi. Kamol esa hayajondan sakradi. “Men otamga nonni o‘zim beraman!” dedi u.
Amina kapsula eshigi yonidagi tugmani bosdi. Ekranda muloyim yozuv chiqdi: uchta xavfsizlik kamari, uch yo‘lovchi. “Balki Kamol mening tizzamda o‘tirar?” dedi Amina. Bekatchi boshini chayqadi. “Har bir bolaga alohida kamar kerak,” dedi u.
Ular keyingi kapsulani kutishga ham urindilar. Lekin jadvalga ko‘ra, u o‘n yetti daqiqadan keyin kelardi. Otasining dam olish vaqti esa yigirma daqiqada tugardi. Yusuf qutidagi nonlarga qarab, sekin: “Men kutib turaman, sizlar boringlar,” dedi.
Bu gap Aminaning ko‘nglini og‘ritdi. Yusuf ularning mehmoni emas, do‘sti edi. U bekat devoridagi rangli jadvalga yana qaradi. Pastida yomg‘ir paytida yuradigan ikki o‘rinli Shabada tramvayi chizilgan, u bog‘ga o‘n bir daqiqada yetardi.
“Onajon, siz Kamol bilan Shabada tramvayiga tushing,” dedi Amina qat‘iy. “Yusuf bilan men kapsulada boramiz. Kapsula tezroq, tramvay esa xavfsiz va yopiq.” Onasi jadvalni sinchiklab o‘qidi. “Alohida borishdan qo‘rqmaysanmi?” deb so‘radi. Amina Yusufga qaradi.
Yusuf chuqur nafas oldi. “Men qo‘rqmayman. Bekatda birga turamiz, bog‘da birga topishamiz,” dedi. Onasi ikki tomonning kelish vaqtini yozib oldi va har biriga bog‘ning katta favvorasi yonida kutishni tayinladi. Shunda Amina non qutisini Yusuf bilan ko‘tarib kapsulaga kirdi.
Kapsula yomg‘ir tomchilari orasidan sokin suzdi. Pastda nurli ko‘chalar ingichka tasmalardek ko‘rinardi. Yusuf derazaga yaqinlashmadi, faqat Aminaning qutini tutib turgan qo‘liga qo‘lini qo‘ydi. “Non sovib qolmaydimi?” dedi u. “Birga yetsak, issiqligi ham yetadi,” dedi Amina.
Osma bog‘da otasi ularni favvora yonida kutib turardi. Oradan bir necha daqiqa o‘tib, Shabada tramvayidan onasi va Kamol ham chiqdi. Dasturxonda to‘rtta piyola bor edi. Amina shunda tushundi: to‘rtinchi joy kapsulada emas, bir-birini tashlab ketmaydigan yuraklarda ekan.