Quyosh sarg‘aygan tol daraxtlari orasidan tushgan paytda, Zarnigor daryoning narigi qirg‘og‘ida qolgan kichik ukasi Kamolni ko‘rdi. Suv yaltirab oqar edi. Ular otasi bilan qum qatlamlarini kuzatishga kelishgan, ammo kechagi yomg‘ir sayoz irmoqni kengaytirib, ularni ajratib qo‘ygandi. Kamolning yog‘och qayig‘i ham suv chetida edi.
Otasi katta qirg‘oqda o‘lchov tayoqlarini yig‘ishtirayotgan, Kamol esa qo‘llarini tizzasiga qo‘yib, qo‘rqmaganini ko‘rsatishga urinib, toshlarga qarardi. Zarnigor bugun unga qayiqni suzdirishni va‘da qilgan edi. “Men seni shu yerda kutaman”, dedi Kamol. Zarnigor esa va‘dasini bajarishni, lekin ukasini xavfga qo‘ymaslikni istardi.
Zarnigorning do‘sti Eson ham ularning yonida edi; u otasiga qum namunalarini soladigan xaltachalarni tutib bergandi. Eson pastga egilib, qirg‘oqdagi yengil, ammo egiluvchan uzun shoxni ko‘rsatdi. “Buni ko‘prik qilsak-chi?” dedi u. Otasi uzoqdan, “Suvga yaqin bormanglar”, deb eslatdi. Zarnigor bosh irg‘adi.
Bolalar shoxni quruq maysadan itarib, uchi suvdagi yassi toshga tegadimi, deb sinashdi. Shox faqat yarmigacha yetdi va oqim uni burib yubordi. “Bo‘lmadi”, dedi Eson xafa bo‘lib. Zarnigor shoxni darrov qirg‘oqqa tortdi; uni suvga tashlab ketish noto‘g‘riligini bilar edi.
Keyin Zarnigor qayiqni uzun qamish poyalariga bog‘lab, oqimdan foydalanmoqchi bo‘ldi. Ammo qayiq to‘g‘riga emas, qayrilmaning tashqi tomoniga burildi; poyalar taranglashdi. Qayiq qamishlar orasiga kirib qoldi. Ular darhol qayiqni qaytarib olishdi. Kamol labini tishladi. “Va‘dang esingdami?” dedi u sekin.
Zarnigorning ko‘ngli ezildi, biroq u ukasiga jahli chiqmaganini bildirdi. Shu payt u otasining ertalab aytgan gapini esladi: tez oqim qayrilmaning tashqi qirg‘og‘ini o‘yadi, ichki qismida esa qum yig‘iladi. Qarasa, oq barglar ichki qirg‘oq yonida sekin aylanardi.
U Eson bilan yuqoriroqqa qaradi. Tol tagida suv rangi ochroq, mayda to‘lqinlar esa toshlarga emas, keng qum tiliga urilardi. Zarnigor yashirish osonroq tuyulgan ikki muvaffaqiyatsiz urinishni aytib, otasining oldiga bordi. “Dada, biz adashdik, lekin sayoz joyni topgandekmiz”, dedi u.
Otasi koyimadi. U uzun tayoq bilan qum tilining chuqurligini tekshirdi, so‘ng bolalarga faqat uning yonida, katta qadam tashlamay yurishni aytdi. Eson qayiqni ko‘tardi, Zarnigor Kamolning qo‘lidan tutdi. Sayoz suv tizzadan ham past edi; ular ehtiyotlab narigi qirg‘oqqa o‘tishdi.
Kamol qayiqni suvning tinch chetiga qo‘ydi va u chiroyli suza boshladi. “Sen va‘dangni boshqa joydan bajarding”, dedi u kulib. Zarnigor Esonning yelkasiga mehr bilan tegdi. Otasi qum tilini daftariga chizarkan, bolalarning bir-biriga ishongani eng yaxshi topilma ekanini o‘yladi.