Quyosh botishga yaqin Nura qishlog‘idagi tabiat markazining tomi birdan qizg‘ish tusga kirdi. Yashil ko‘chatlar uyachasi ichida issiq kuchayib, barglar bukila boshladi. O‘n yoshli Amara kechgacha quyosh maydalagichini ishga tushirib, ko‘chatlar tagiga namlikni saqlaydigan qoplama tayyorlamoqchi edi. Issiq shamol ertaga kelishi aytilgan edi.
“Har yili issiq shamol kelishidan oldin qurigan shoxlarni maydalaymiz, chunki mayda qoplama tuproqni salqin tutib, ko‘chatlarga ildiz otishga yordam beradi,” dedi markaz parvarishchisi Dala opa. Maydalagich tomdagi toza panellardan quvvat olar, ammo qizil chang ularni xira oynadek berkitgan edi. Bugun oqshomda markaz bolalarga ko‘chatlarni topshirardi.
Amara va do‘sti Kofi uzun cho‘tka bilan tom chetidagi panellarni artdilar. Chang uchib, yana qaytib qo‘ndi; ayrim joylarda esa asalday yopishib qoldi. “Ko‘proq ishqalaylik!” dedi Kofi. Lekin ishqalangan yuza xiralashdi, quvvat chirog‘i esa sariq bo‘lib qoldi. Barmoqday qum donalari oynaga mahkam yopishgan edi.
Keyin ular chelakdagi ozgina suvni purkadilar. Quyosh qizdirgach, chang loyqa dog‘larga aylandi. Dala opa ichimlik suvini tomga sarflamaslik kerakligini muloyim aytdi, chunki u quduqdan uzoq yo‘l bosib kelardi. Amara nam latta bilan artish ham foyda bermaganini ko‘rib, ko‘ngli cho‘kdi. Maydalagich bir marta xirillab, keyin to‘xtadi.
Ammo Amara dam olish uchun qamish to‘siq yoniga o‘tirganda, bir narsani payqadi. To‘siqning shamolga qaragan tomoniga qizil chang yopishgan, orqasidagi idishlar esa deyarli toza edi. Yaqindagi sariq gullardan uchgan yopishqoq chang ham aynan tom tomonga borardi. “Gullarni uzamizmi?” deb so‘radi Kofi. “Yo‘q, ularga kapalaklar keladi,” dedi Amara.
Shunda Amara o‘zi qaror qildi. “Panellarning oldini emas, shamol keladigan tarafni ushlaymiz,” dedi u. U Dala opadan baland joyga chiqmaslikni va panellarga tegmaslikni so‘rab oldi. So‘ng bolalarni aylanaga chorlab, eski kanop to‘rlar bilan panellardan narida havo o‘tkazadigan devor qurishni taklif qildi. Bu devor gulzorni ham bezovta qilmas edi.
Kofi ombordagi to‘rlarni keltirdi, Lela bilan Sani esa yerga tushgan qamishlarni saraladi. Kattalar ustunlarni mahkamlab berdilar, bolalar esa to‘rni bog‘ladilar. Amara to‘siqda quyoshga qaragan bo‘shliqlar qoldirdi. “Nega teshib qo‘yyapsan?” dedi Lela. “Quyosh panellarga yetsin, shamol esa sekinlashsin,” deb javob berdi Amara. Bunda hech bir tirik o‘simlik uzilmadi.
Ular yerda turib, uzun yumshoq cho‘tka bilan qolgan changni ehtiyotkor supurdilar. Ertasiga panellar ko‘k osmonni yana ravshan aks ettirdi, maydalagich g‘uvilladi. Qurigan shoxlar maydalanib, har bir ko‘chat tagiga yupqa qoplama bo‘ldi. Batareya chirog‘i xotirjam yashil rangga kirdi. Gullar joyida qoldi, kapalaklar esa ular ustida aylanardi.
Kechqurun markaz oldida hamma rangli doira bo‘lib o‘tirdi. Dala opa bolalarning mehnatiga qarab, “Bir qo‘l changni ko‘radi, ko‘p qo‘l esa yashil kelajakni asraydi,” dedi. Keyingi shamollarda to‘r changni tutdi, ko‘chatlar esa tik barglari bilan qishloq bolalariga salqin maskan bo‘lishga o‘sdi. Hamma bir-biriga kulib, qarsak chaldi.