Qunduzcha Barno daryo uyasining devoridan suv sizayotganini ko‘rib, dumini muzdek oqimga urdi. Agar peshindan oldin teshik berkitilmasa, ikki ukasi yotadigan quruq xona suvga to‘lishi mumkin edi. Onasi oziq izlashga ketgan, otasi esa yuqoridagi daraxtlarni tekshirayotgan edi. Uning yuragi xavotirdan tez-tez urardi.
Barno suv osti tokchasiga quruq novdalarni tashidi, ammo ular girdobga kirib, teshik yonidan o‘tib ketdi. Shu payt suvsar do‘sti Tiniq qirg‘oqdan suzib keldi. “Men yordam beraman”, dedi u. Barno uning chaqqonligiga ishonsa-da, ukalarini o‘ylab, juda xavotirda edi. Ular bolaligidan birga suzishni o‘rgangan edilar.
Ular ikkinchi bor loyni katta toshlar orasiga bosishga urindilar. Tiniq loyni panjalari bilan olib keldi, Barno esa dumining keng tomoni bilan tekisladi. Lekin sovuq oqim loyni mayda bulutday yulib ketdi. “Biz kech qolyapmiz”, dedi Barno, ko‘zlari achishib. Teshik esa suv bilan kattalashib borardi.
Tiniq shoshilib yuqoridan katta shox tortib kelishni taklif qildi. Barno rozi bo‘lishga yaqin edi, lekin otasi aytgan gap esiga tushdi: tez oqimdagi uzun shox burilib, uyani yanada ochishi mumkin. Ular avval atrofga qarashga qaror qildilar. Bu xavfli ish bo‘lishini u yaxshi bilardi.
Qirg‘oqdagi eski tolning ildizlari suvga taralgan edi. Ildizlar orasida mayda yaproqlar to‘planib, oqimdan qochib qolganini Barno payqadi. Yaqinidagi qunduzlar eski devorini ham shoxlarni bir-biriga qistirib, ustidan loy bosib qurgan edi. “Avval panjara kerak ekan”, dedi u. Bu manzarani ko‘rib, u sekin kulimsiradi.
Tiniqning onasi qirg‘oqdan uni chaqirdi: kichik ukasi sovuqdan titrayotgan, uyalariga quruq o‘t kerak edi. Barno do‘stini ushlab qolsa, ish tezroq bitishini bildi. Ammo u: “Avval oilangga bor. Men seni kutaman”, dedi. Tiniq minnatdorlik bilan bosh irg‘adi. Bu tanlov unga og‘ir, ammo to‘g‘ri tuyuldi.
Barno yolg‘iz qolib, tol ildizlariga qisqa novdalarni ko‘ndalang qistirdi. U novdalarni oqimga qarama-qarshi emas, suv itaradigan tomonga egdi; shunda ular ildizga mahkamroq tiraldi. So‘ng u yassi toshchalar bilan novdalar orasini toraytirdi. Bu otasining eski devoridan o‘rgangan usuli edi. Suv novdalar orasida shovullab, lekin kuchsizroq o‘ta boshladi.
Tiniq quruq o‘tni uyasiga eltib, tezda qaytdi. U tumshug‘ida tol po‘stlog‘ining uzun tasmasini olib kelgan edi. “Buni bilan novdalarni bog‘laymiz”, dedi u. Ikkovlari tasmani aylantirib, panjarani mustahkamlashdi, keyin Barno oilasi yig‘gan nam loyni uning ustiga ehtiyotkor bosdi. Do‘sti va‘dasida turib qaytgani Barnoni dadilllantirdi.
Suv loyni bu safar yulolmadi: panjara oqimni mayda oqimchalarga ajratdi. Kechga borib ota-onasi qaytdi, ukalari esa quruq xonada kulib o‘ynardi. Otasi Barnoning peshonasini siladi. Barno Tiniqqa qarab, yordamni buyurib emas, ishonib so‘rash ham do‘stlik ekanini his qildi. Uyalarining eshigi yonida quyosh oltinday porlardi.