Bulutlar mamlakatida yashovchi to‘qqiz yoshli Oydin kechqurun osmon gilami yirtilib, pastdagi dalalarga mayda sovuq shudring to‘kilayotganini ko‘rdi. Ertaga Qaldirg‘ochlar karvoni shu gilam ustidan uchib o‘tishi kerak edi. Gilam yirtilsa, ular xavfsiz qo‘na olmaydi va qanotlari namlanib qolardi. Oydin buni ko‘rib yuragi hapriqdi.
Oydinning otasi bulutlardan namat qalinlashtiruvchi usta edi, ammo u uzoqdagi Oq Cho‘qqida qolgan. Qizning yonida faqat Shamolboz cholning qadimiy sandig‘i bor edi. Sandig‘ida jun emas, momiq bulut bo‘laklari, uch xil yog‘och taroq va qamishdan to‘qilgan o‘ram saqlanardi. “Gilamni yamash emas, bosish kerak”, degan edi chol.
Oydin eng uzun tishli taroqni oldi-da, momiq bo‘laklarni yirtiq ustiga tez-tez tortdi. Ammo shamol ularni ko‘chirib ketdi; yangi qavat yengil va g‘ovak edi. Pastdan turna Bolaqanot uchib kelib, “Momiq uchmoqda, uni bosadigan narsa yo‘q”, dedi. Ustiga qo‘yilgan bo‘laklar darrov titrab ketardi.
Oydin shudringni kichik kosaga yig‘ib, momiqni ho‘llasa yopishadi deb o‘yladi. U qavatni namladi, lekin sovuqda u qattiq muzlab, gilamning chetini yanada tortdi. “Og‘irlik ham davo emas ekan”, dedi qiz xafa bo‘lib. Bolaqanot tumshug‘i bilan muz chetini tekshirdi. Yoriq esa oy nurida kattaroq ko‘rindi.
Shunda Oydin sandiq qopqog‘idagi naqshni esladi: unda uchta taroq yonida qamish o‘ram tasvirlangan, ustiga esa “Avval taral, keyin o‘ra, so‘ng yurgiz” deb yozilgandi. Bu bulutlar mamlakatidagi qadimiy kigizchi rivoyati edi. Oydin muz emas, iliq tuman kerakligini tushundi. Naqshdagi o‘ramning uchi quyiga qaragan edi.
“Bolaqanot, karvoningni tez uchirmay, bir maromda aylantira olasanmi?” deb so‘radi Oydin. “Agar gilamga zarar qilmasak, albatta”, dedi turna. Oydin momiqni kalta tishli taroq bilan bir tomonga taradi, yirtiqni qamish o‘ramiga ehtiyotlab o‘radi va chetlarini birlashtirdi. Bu uning o‘z qarori edi.
So‘ng u shudringni to‘kmasdan, momiqni bulut chetidagi iliq tumanga tutdi. Momiq nam tortib, ammo muzlamadi. Qaldirg‘ochlar o‘ram ostidan navbat bilan mayin parvoz qildilar; ularning qanoti hosil qilgan havo qamish o‘ramini asta aylantirdi, xuddi ustalar qo‘li tekkanday. Oydin ularning maromini diqqat bilan sanadi.
Bir necha aylanishdan keyin tolalar bir-biriga ilashdi. Oydin o‘ramni ochsa, yirtiq joyda oqish-kulrang, mustahkam namat paydo bo‘lgan edi. U hatto eski gilamdagi to‘lqin naqshini ham takrorlagan, chunki taralgan tolalar o‘sha tomonga yotqizilgandi. “Endi qo‘nsangiz bo‘ladi”, dedi Oydin. U kafti bilan uni sekin bosib ko‘rdi.
Karvon gilamga yengil qo‘ndi. Qushlarning iliq patlari bulut ustida mayda iz qoldirdi, ammo u cho‘kmadi. Shamolboz chol qaytib kelib, qizning ishiga qaradi. “Sen yirtiqni berkitmading, uning qanday ushlanib turishini anglading”, dedi u. Oydin kechki osmonning sokin jilvasiga qarab kuldi. Pastda dalalar tinch uxlar edi.