Bahorning iliq kunlaridan birida Sadoqat buvisi bilan bodomzorga kirdi. Oqartirib ochilgan gullar orasidan juda past, ammo tinmaydigan ovoz eshitilardi: “g‘uvv-vv, g‘uvv-vv…” Go‘yo yer tagida mitti dutor chalinar edi. Sadoqat qulog‘ini tut daraxtiga tutdi, bodom tanasiga ham quloq soldi, ammo ovoz qayerdan kelayotganini topolmadi.

Ertasi kuni ovoz yanada yaqinlashdi. Eng ajablanarlisi, eski sopol ko‘zaning yonida bir necha bodom gullari yerga to‘kilib yotardi. “Balki ko‘zada yashirin bir mehmon bordir?” deb o‘yladi Sadoqat. Ukasi Kamol esa: “U yerda mitti do‘mbirachi yashasa kerak!” deb kuldi.

Buvisi bolalarga ko‘zaga juda yaqin bormaslikni, avval uzoqdan kuzatishni aytdi. Ular tol soyasiga o‘tirib, jim turishdi. Bir ozdan keyin sir ochildi: ko‘za og‘ziga asalari galasi kelib-ketar, past ovoz ham ularning qanotlaridan chiqarkan. Asalarilar ko‘zaning tagida qolgan namlikdan suv izlashardi.

Qishloq ariqlariga ikki kundan beri suv kelmagani uchun bodomzor ham qurib qolgan ekan. Asalarilar suv qidirib uzoqqa uchib, gullarga kamroq qo‘nishayotgandi. Sadoqatning ko‘ngli achidi. U buvisiga: “Ularga xavfsizroq suv joyi qilib bersak bo‘ladimi?” dedi.

Buvisi sayoz laganchaga toza suv quydi. Suvga mayda, tekis toshchalar soldi, shunda asalarilar cho‘kmasdan qo‘na olardi. Laganni bodomzor chetidagi sokin joyga qo‘yishdi. Sadoqat va Kamol uni har kuni buvisi bilan birga tekshirib, suvini yangilab turishdi.

Oradan bir necha kun o‘tgach, bodomzor yana quvnoq g‘uvillay boshladi. Asalarilar gullardan gulga uchishar, shoxlarda esa mitti yashil bodomchalar ko‘rina boshlardi. Kamol ko‘zaga qarab: “Mitti do‘mbirachilar endi bog‘imizga qo‘shiq aytyapti!” dedi.

Sadoqat kulib qo‘ydi. U ba’zan bir piyola suv ham katta yordam bo‘lishini bilib oldi.