Mubina bir tongda bobosi Otabek akaning tokchadagi ko‘k do‘ppisiga qarab hayron qoldi. Do‘ppining chetida odatda yettita oppoq nuqta bo‘lardi. Ammo bugun ulardan bittasi yo‘q edi. Uning o‘rnida mayda bug‘doy boshoqchasiga o‘xshagan iz qolgan edi.

— Kecha hammasi joyida edi-ku! — dedi Mubina. Bobosi kulimsirab choyini aralashtirdi. — Bu do‘ppini buving tikkan. U: “Yetti nuqta uyimizdagi yetti hunarni eslatadi”, derdi. Lekin qaysi nuqta qaysi hunar ekanini men ham unutibman.

Mubina buni topishmoq deb bildi. U avval oshxonaga kirdi. Onasi patir ustiga sedana sepayotgan edi. Stol chetida boshoqqa o‘xshagan oppoq ip yotardi. Mubina ipni do‘ppiga tutib ko‘rdi. Yo‘qolgan nuqta yana yarq etib paydo bo‘ldi. Demak, birinchi nuqta non yopish hunari ekan.

Keyin u hovliga chiqdi. Akasi Kamol sindirilgan yog‘och o‘yinchoq aravachasining g‘ildiragini tuzatayotgan edi. Uning yonida dumaloq tugma yaltirardi. Do‘ppidagi ikkinchi nuqta ham dumaloq ekan. Qo‘shni Zarnigor opa rayhon ko‘chatlarini ehtiyotlab sug‘orayotganida uchinchi nuqta yaproqqa o‘xshab yondi. Mubina tushgacha tikish, kitob o‘qish, qo‘shiq aytish va choy damlashga tegishli qolgan nuqtalarni ham topdi.

Kechqurun u do‘ppini bobosiga kiydirdi. Yetti nuqta yana butun edi. Bobosi ko‘zlarini quvnoq qisib dedi: — Qarabsanki, uyimiz faqat devor va tomdan iborat emas ekan. Uni har kimning qo‘lidan keladigan ishi bezab turar ekan.

Mubina o‘sha kundan boshlab ukasining chiroyli rasm chizishini ham alohida “sakkizinchi nuqta” deb ataydigan bo‘ldi. Uyda kimningdir kichik hunari ko‘rinsa, u darrov uni maqtashni unutmasdi.