Diyor buvisi bilan mahalladagi kichik bog‘ga erta tongda bordi. Kecha ekilgan rayhon va pomidor ko‘chatlariga suv kerak edi. Buvisi ariq jo‘mragini ochdi, ammo suv egatlarga bormadi.

Ular tut daraxti tagidan tinmay kelayotgan shildirashni eshitishdi. Nam tuproq orasida suv kichkina ko‘lmak bo‘lib yig‘ilardi. “Suv bekorga oqyapti, lekin qayerdan chiqayotganini bilmayapman”, dedi buvisi.

Diyor egilib, tut ildizlari orasiga diqqat bilan qaradi. U yerda yaltiroq, dumaloq bir tosh ko‘rinardi. Toshning chetidan mayda pufakchalar chiqib, shildirash eshitilardi.

“Uni tortib olaymi?” deb so‘radi Diyor. Buvisi bosh chayqadi. “Avval jo‘mrakni yopaylik. Nima bo‘layotganini ko‘rmasdan tortsak, tuproq yana qulab tushishi mumkin.”

Jo‘mrak yopilgach, Diyor kichik chelak olib keldi. Ikkovlari tut tagidagi yumshoq tuproqni qo‘llari bilan sekin chelakka oldilar. Diyor yer qurtini ko‘rib, uni ildizdan nariga, namroq joyga qo‘ydi.

Ko‘p o‘tmay, tosh yonida eski sopol quvurning og‘zi ko‘rindi. Quvur egatlarga suv olib borar ekan. Uning ichiga mayda barglar, yong‘oq po‘choqlari va loy tiqilib qolgan edi.

Diyor ingichka novda bilan tiqinni ohista surdi. Ammo qotib qolgan loy qimirlamadi. Buvisi: “Quruq loyni zo‘rlamaslik kerak. Uni ozgina suv yumshatadi”, dedi.

Diyor chelakdagi toza suvni quvur og‘ziga oz-ozdan quydi. Bir oz kutishdi. So‘ng u novdani sekin aylantirdi, loy bilan barglar asta bo‘shab chiqdi.

Avval bir tomchi, keyin ingichka oqim egat tomonga yugurdi. Buvisi jo‘mrakni yana ochdi. Suv ravon oqib, rayhonlar yoniga yetib bordi.

Shildirash to‘xtadi, tut tagidagi ko‘lmak ham kattalashmadi. Diyor yaltiroq toshni yuvib ko‘rsa, u quvur og‘ziga mos keladigan eski qopqoq ekan. Buvisi qopqoqni joyiga qo‘ydi, Diyor esa ustiga barg tushmasligi uchun mayda sim to‘rcha o‘rnatdi.

Muammoni shoshmay ko‘rib, sabr bilan sinash yaxshi yechimga olib keladi. Kichik g‘amxo‘rlik ham bog‘ga fayz beradi.