Bir tongda Zebo hovliga chiqsa, ko‘k qanotli kichkina kapalak ayvon oldida tinmay aylana berardi. U bir pastlab, bir balandlab uchar, ammo o‘rikzor tomonga ketolmasdi. Qanotlaridagi mayda oq nuqtalar tuman tomchilaridan yaltirardi.
“Nega buncha shoshyapsan?” deb so‘radi Zebo. Kapalak ayvon panjarasiga qo‘ndi-da, mayin ovozda javob berdi: “Men Ko‘kqanotman. Tuman gulzorimni yashirib qo‘ydi.”
“Quyosh botguncha ko‘k sumbullar yoniga yetib bormasam, tunashga joy topolmayman,” dedi u. Zebo o‘rikzor tomon qaradi, lekin oqish tuman daraxtlarni ham, yo‘lakni ham berkitib turardi.
Zebo ukasi Mirazizni chaqirdi. Miraziz hovliga kichkina supurgisini ko‘tarib chiqdi. U kapalakni ko‘rib, “Uni qo‘limga olib o‘rikzorga eltib qo‘yaylikmi?” dedi.
Ko‘kqanot qanotlarini sekin yopdi. “Rahmat, lekin men qo‘lda ucholmayman,” dedi u. “Tuman ichida ko‘k rang menga yulduzchadek ko‘rinadi. Bitta ko‘k belgidan keyin boshqasini ko‘rsam, yo‘limni topaman.”
Zebo avval o‘rik shoxiga ko‘k lenta bog‘ladi. Ko‘kqanot lentaga tomon uchdi, ammo undan keyin boshqa belgi ko‘rinmagani uchun yana ayvon oldiga qaytdi. “Belgilari bir-biriga yaqin bo‘lishi kerak ekan,” dedi Zebo.
Shunda Miraziz tikuv qutisida qolgan mayda ko‘k atlas parchalarini esladi. Zebo onasidan ruxsat olib, qutini keltirdi. Bolalar parchalarni tosh yo‘lak bo‘ylab, bir-biridan uch qadamcha narida qo‘ya boshladilar.
Miraziz oldinga yurib, har gal ortiga qarardi. “Bu yerdan keyingi parcha ko‘rinyaptimi?” deb so‘rardi u. Ko‘kqanot ko‘rsa, qanotini bir marta qoqardi; ko‘rmasa, Miraziz parchani yaqinroqqa surardi.
Birdan yengil shamol esib, bir atlas parchasini uchirmoqchi bo‘ldi. Miraziz har bir parchaning chetiga kichkina silliq tosh qo‘ydi. Endi ko‘k belgilar joyidan siljimadi.
Ko‘kqanot birinchi parcha ustidan uchdi. So‘ng ikkinchisini, uchinchisini ko‘rdi. U qanotlarini quvonib qoqib, ko‘k izlar bo‘ylab asta-sekin oldinga bordi.
Yo‘lak o‘rikzor chetiga yetganda tuman siyraklashdi. Ko‘kqanot uzoqda yaltiragan sumbullarni ko‘rib qoldi. U gulzor tomon uchib, balanddan Zebo bilan Mirazizga rahmat aytdi.
Tushga yaqin tuman butunlay tarqaldi. Bolalar atlas parchalarini yig‘ib, tikuv qutisiga qaytarib qo‘ydilar. O‘rikzor chetida esa Ko‘kqanotning moviy qanotlari hali uzoq ko‘rinib turdi.