Navro‘z bayrami oldidan Rustam rangli qog‘ozdan katta varraq yasadi. Unga ko‘k bulutlar, sariq quyosh va ikkita mayda lola chizdi. Pastiga esa oppoq qog‘ozdan uzun tasma bog‘ladi.
Ertasi kuni Rustam varraqni maktab sayliga olib chiqdi. Maydonda shamol asta esib turardi. U ipni ushlab, varraqni yuqoriga ko‘tardi.
Ammo varraq bir qarich ko‘tarilishi bilan chapga og‘ib, yumshoq o‘tlarga qo‘nardi. Rustam uni yana uchirdi, lekin natija o‘zgarmadi. “Nega u osmonga tik qaray olmayapti?” deb xafa bo‘ldi u.
Shu payt qo‘shnisi Mohira keldi. U Rustamning yoniga o‘tirib, varraqqa diqqat bilan qaradi. “Shamol tinch, demak, avval varraqning o‘zini tekshiramiz”, dedi u.
Bolalar cho‘plarni tekshirdilar. Biri uzun, biri kalta emas edi. Qog‘oz ham yirtilmagan, ip ham chirmashib qolmagan edi.
Rustam varraqning pastidagi oq tasmani ko‘rsatdi. “Balki bu tasma juda uzun bo‘lib qolgandir?” dedi u. Mohira tasmani sekin ushlab ko‘rdi, lekin u yengil va tekis edi.
Keyin Mohira tasmaning tuguniga qaradi. U tugun chap chetdan ikki barmoq narida bog‘langanini payqadi. “Dum varraqni pastga tortishi kerak, chetga emas”, dedi u.
Rustam varraqning o‘rtasini ko‘z bilan topmoqchi bo‘ldi. Lekin chizilgan bulutlar va lolalar uni chalg‘itdi. Mohira qog‘ozning chap va o‘ng chetlarini bir-biriga tekkizib, uni ehtiyotkor bukdi.
Bukilgan joy varraqning aniq o‘rtasini ko‘rsatdi. Rustam eski tugunni sekin yechdi. Keyin oq tasmani bukilgan chiziq yoniga, o‘rtaga bog‘ladi.
“Tugun mahkammi?” deb so‘radi Mohira. Rustam ipni yengil tortib ko‘rdi. Tasma joyidan qimirlmadi, ammo qog‘oz ham g‘ijimlanmadi.
Maydondagi belgilangan joyda Rustam ipni tutdi, Mohira esa varraqni yengil ko‘tardi. Shamol esishi bilan varraq avval sal tebrandi. So‘ng u to‘g‘ri ko‘tarilib, ko‘k osmon tomon uchdi.
Rustamning chizgan lolalari quyoshda charaqlab ketdi. U Mohiraga kulib qaradi: “Katta muammo kichkina tugun joyida ekan!” Mohira ham quvondi.
Shoshilmay tekshirilgan bir belgi varraqni osmonga olib chiqdi. Rustam endi har bir tugunni joyiga qarab bog‘lashni eslab qoldi.