Bahor tongida Zarnigor buvisi bilan oshxonaga kirdi. Buvi yog’och ko’zani ikki qo’li bilan chayqayotgan, ammo ichidagi qaymoq sariyog’ga aylanmayotgan edi.
Ko’zaning qopqog’i mahkam, dastasi ham butun edi. Ammo qaymoq oppoq va suyuqligicha qolardi. Zarnigor ko’zaga quloq tutdi, lekin undan faqat mayin chayqalish ovozi eshitildi.
“Kecha qaymoq juda yaxshi edi-ku”, dedi buvi. “Nonushtaga yangi sariyog’ qilamiz, deb o’ylagandim.”
Zarnigor buvisidan ko’zani o’zi chayqashni so’radi. U elliktagacha sanab chayqadi, keyin yana ellik marta davom etdi. Qo’llari biroz tolsa ham, ko’zani sekin qo’ymadi.
Shunda ham hech narsa o’zgarmadi. Buvi kulib: “Charchagan qo’l emas, sababini topish kerak”, dedi.
Zarnigor avval ko’zaning qopqog’ini tekshirdi. So’ng ko’zaning tagiga qaradi. Keyin uni ikki kafti orasiga olib ko’rib, hayron bo’ldi: ko’za juda sovuq edi.
“Buvi, qaymoq ham sovuqmi?” deb so’radi u. Buvi qopqoqni ochib, qoshiq uchini qaymoqqa tekkizdi. “Ha, tong havosi uni ancha sovitib qo’yibdi”, dedi u.
Kecha havo salqin bo’lgani uchun buvi qaymoqni ayvondagi tokchaga qo’ygan ekan. Tongda esa ko’za hali quyosh nurini ko’rmagan, qaymoq ham muzdekkina turardi.
Zarnigor: “Uni pech yoniga qo’yaylik”, dedi. Buvi boshini chayqadi: “Juda qizisa, mazasi o’zgaradi. Bizga faqat ozgina iliqlik kerak.”
Ular katta tog’oraga iliq suv quydi. Ko’zani suvga ehtiyotkorlik bilan qo’yishdi va deraza yonida bir necha daqiqa kutishdi. Zarnigor shu payt nonlarni kichik likopchaga terib qo’ydi.
Keyin buvi ko’zani artib, Zarnigorga uzatdi. Ular navbat bilan chayqay boshlashdi: avval buvi o’nga sanadi, keyin Zarnigor o’nga sanadi.
Ko’p o’tmay, ichkaridan mayin “dup-dup” ovozi eshitildi. Qaymoq ichida mayda sariq donachalar paydo bo’lib, ular asta-sekin bir joyga yig’ildi.
Buvi yangi sariyog’ni kichik kosachaga soldi. Zarnigor issiq nonning ustiga ozgina sariyog’ surtib, buvisi bilan birga nonushta qildi.
Ko’zaning siri buzilmagan ekan: qaymoq faqat sal iliqlikni kutgan edi. Zarnigor o’sha kuni har bir ishning o’ziga mos sharoiti bo’lishini bilib oldi.