Mahalladagi bahor bayramiga bir kun qolganda Saida doirasini sandiqdan oldi. Ertaga u bolalar oldida kuy chalishi kerak edi. Saida barmoqlarini doira terisiga engil tekkizib, birinchi zarbani berdi.
Ammo doira odatdagidek jaranglamadi. Uning tovushi bo’g’iq chiqdi, chetidagi halqachalar ham juda mayin jiringladi. Saida hayron bo’lib, yana sekinroq chalib ko’rdi. “Nega jimib qolding?” dedi u doirasiga qarab.
Qiz doira terisini toza ro’molcha bilan artdi. Keyin chetlarini birma-bir ko’zdan kechirdi. Hech qayeri yirtilmagan, halqachalarining hammasi joyida edi.
Saida doirani hovliga olib chiqdi. Quyosh nurida uning terisi biroz xira va yumshoq ko’rindi. Qiz esladi: kecha mashqdan so’ng doirani ayvondagi supa chetiga qo’yib ketgan edi.
Kechasi yomg’ir yog’gan, ayvonga nam havo kirgan edi. Saida doirasini namlik buzgan bo’lishi mumkinligini o’yladi. U uni qo’liga olib, “Senga zarar yetmagan bo’lsa edi”, deb pichirladi.
Lekin doirani qanday qilib yana jaranglatishni Saida bilmasdi. Shunda u doirani yasagan Usta Otabek esiga tushdi. Saida asbobini ehtiyotkorlik bilan ko’tarib, ustaning yaqinidagi kichik ustaxonasiga bordi.
Usta Otabek Saidaning gapini diqqat bilan tingladi. So’ng doirani qulog’iga tutib, bir necha marta sekin chaldi. U halqachalarini siljitib ko’rdi va terisiga kaftini yengil bosdi.
“Halqachalari sog’, terisi ham butun”, dedi usta. “Lekin nam havodan teri yumshab qolibdi. Shuning uchun zarbang uning ichida qolib, tovushi bo’g’iq eshitilyapti.”
Saida doirani quyoshning eng issiq joyiga qo’yishni taklif qildi. Usta Otabek bosh chayqadi. “Juda issiq joy terini birdan tortib yuborishi mumkin. Buyumni tuzatishda ham shoshqaloqlik kerak emas”, dedi u.
Usta doirani ustaxonaning iliq, quruq tokchasiga qo’ydi. Saida yonidagi kichik kursiga o’tirib, ertaga chaladigan kuyini barmoqlari bilan tizzasiga urib mashq qildi. Usta esa choynak yoniga bir piyola suv qo’yib, xonani haddan ortiq qizitmaslikka qaradi.
Bir ozdan keyin usta doirani olib, Saida qo’liga uzatdi. Saida barmog’i bilan sekin urdi. Bu gal doira tiniq jarangladi, halqachalari quvnoq jiringladi.
Ertasi kuni bayramda Saida kuyini xatosiz chaldi. Tomoshabinlar qarsak chalishganda, u doirasini mahkam bag’riga bosdi. Saida uni bundan keyin faqat quruq joyda saqlashni eslab qoldi.