Bahor bayrami oldidan Zarnigor bilan Bekzod mahalla hovlisiga kichkina sopol buloqcha qo‘ydi. Uni usta Sodiq yasagan, bolalar esa atrofiga rangli toshlarni terishgan edi. Buloqchaning suvi oqsa, uchta kosachaga navbat bilan tushib, mayin ovoz chiqarishi kerak edi.

Usta Sodiq chelakdan suv quydi. Suv birinchi kosachadan sakrab o‘tdi-da, yerga to‘kildi. Ikkinchi va uchinchi kosacha jim qoldi. “Suv qo‘shig‘i qayerga ketdi?” deb hayron bo‘ldi Bekzod.

Zarnigor suvni yana quyib ko‘rdi. U birinchi kosacha chetiga urilib, doim chap tomonga sachrayotganini payqadi. Bekzod kosachalar joyida mustahkam turibdimi, deb tekshirdi. Ularning tagidagi tekis toshlar ham qimirlamagan edi.

“Balki suv kamdir?” dedi Bekzod. Usta Sodiq biroz ko‘proq suv quydi, ammo tomchilar yana chetga otilib ketdi. Zarnigor egilib, suv chiqadigan joyga uzoqroq tikildi. “Suvning yo‘li boshidan noto‘g‘ri bo‘lsa kerak”, dedi u.

Usta Sodiq bolalarga shoshilmaslikni aytdi. Zarnigor sopol buloqchaning tumshug‘iga diqqat bilan qaradi. Undagi qamishcha nay biroz chapga burilib qolgan ekan. Nayning yonida kecha yopishtirilgan kichkina loy izi ham ko‘rinib turardi.

Bekzod nayni qo‘li bilan to‘g‘rilamoqchi bo‘ldi. Ammo usta Sodiq muloyimlik bilan to‘xtatdi. “Sopol buyum nozik bo‘ladi, avval suvni to‘xtatamiz”, dedi u. Bekzod chelakni ushlab turdi, Zarnigor esa kosachalarning oralig‘ini kuzatdi.

Usta suvni chelakka qaytarib oldi. So‘ng qamishcha nayni ehtiyotkorlik bilan bir barmoqcha o‘ngga burdi. Zarnigor pastdagi kosachani ham ozgina yaqinlashtirdi. “Endi suvning yo‘li to‘g‘ri keladimi?” deb so‘radi u.

Bu safar suv birinchi kosachaga tushdi. U yerdan yumaloq tomchilar bo‘lib ikkinchisiga, keyin uchinchisiga oqdi. Kosachalar “ting-ting, shildir-shildir” deb jarangladi. Bayramga kelganlar buloqcha yonida to‘xtab, uning yoqimli ovozini tinglashdi.

Bekzod quvonib: “Katta muammo qamishchaning kichkina burilishida ekan!” dedi. Zarnigor rangli toshlar orasiga bitta oq tosh qo‘ydi. Bu ularning diqqat bilan topgan yechimi belgisi edi.