Mavuno savannasidagi katta suv bochkasi ertalabdan beri kechga borib ham yarim bo‘sh edi. Ertaga bolalar qurg‘oqchil tepalikka ellik tup mahalliy daraxt ko‘chatini ko‘chirishi kerak, ammo tomchilatib sug‘orish uchun suv yetmasdi. Kito yaltiragan quyosh batareyalariga qarab, “Quyosh charaqlab turibdi, nega nasos bochkani to‘ldirmayapti?” dedi.
Markaz qorovuli Amina opa mayda ekranchadagi raqamlarga ko‘z tashladi. “Nasos tushdan keyin bir necha daqiqaga ishlaydi, keyin suv kamayib ketadi,” dedi u. Kito hovuz chetidagi uzun qora quvurga engashdi: yer nam, ammo filtr toza edi. U mayda qurbaqalar nam o‘tlar orasida tez-tez sakrayotganini ham ko‘rdi.
U avval filtrga tiqilib qolgan qamish bo‘laklarini ehtiyotkorlik bilan birma-bir oldi, quyosh modullaridagi quruq changni yumshoq cho‘tka bilan artdi. Nasos gurilladi, bolalar quvonib qarsak chalishdi. Lekin issiq kuchaygach, bochkaga tushayotgan suv yana ingichka ipdek qoldi. “Demak, muammo filtrlarda emas ekan,” dedi Kito.
U ikkinchi urinishda batareyadan chiqadigan quvvatni tejash uchun markaz lampalarini o‘sha kuni o‘chirdi. Bu ham foyda bermadi. Aksincha, nasos qizib to‘xtab qoldi. “Ko‘proq tok emas, ko‘proq fikr kerak,” dedi Amina opa. Kito bochka yonidagi nam izlar har kuni quyosh tepaga chiqqanda yanada qalinlashishini esladi.
Kechki davrada markaz rahbari Bako aka Kito bolalikdan eshitgan gapni eslatdi: “Suv yuguradigan joyda yer ham hikoya qiladi.” Kito ertasi kuni quvur bo‘ylab oq toshlarni terib chiqdi. Toshlar orasida biri doim iliq, uning yonida esa asalari va chumchuqlar aylanardi.
Kito qo‘lini iliq toshga qo‘ydi va quvurning pastki tomonida qoraygan ignadek yoriqni topdi. Issiqda plastmassa kengayib, yoriq ochilar ekan; suv ildizlar tomonga sizib, kichik yashil botiqni boqardi. “Uni butunlay berkitsek, qurbaqalar ham suvsiz qoladi,” dedi Kito.
U shu zahoti o‘zi qaror qildi: yoriqni shunchaki berkitmaydi. Ombordan egiluvchan qisqa quvurcha, eski shina bo‘lagi va ikki kichik qisqich so‘radi. Do‘sti Sefa toshlardan sayoz kosa yasadi, Amina opa esa suv miqdorini sinchiklab o‘lchashga yordam berdi. “Har tomchi ikki joyga xizmat qilsin,” dedi Kito.
Ular qizigan yorilgan bo‘lakni egiluvchan quvurcha bilan almashtirdilar. Yoniga barmoqqina teshikli shoxcha qo‘yib, har kuni faqat bir kosa tiniq suvni botiqqa burdilar. Nasos endi bochkani to‘ldirdi, botiqdagi o‘tlar ham qurimadi. Qurbaqalar quvonib sakradi, asalari esa atrofdagi gullarga qo‘ndi.
Ertasi sokin oqshom ko‘chatlar tepalikka ko‘chirildi. Har birining tagiga oz suv quyildi, qolgan suv esa ertangi navbatga saqlandi. Quyosh botganda bolalar bo‘sh bochkani emas, yashil botiqni ham ko‘rib xursand bo‘ldilar. Bako aka kulib, “Topqir qo‘l suvni ko‘paytirmaydi, uni adolatli yashatadi,” dedi. Kito quyosh batareyalari yonida yangi egiluvchan quvur jilosini ko‘rdi.