Kechki Osmonbog‘ shahrida shamol ko‘priklarni yopgan paytda, Nodiraning qo‘lidagi ikki rangli mato parchasiga mayda yashil chiroqlar lipilladi. Ular otasi va Yodgorning onasi ishlayotgan Bulut bog‘iga yuboriladigan xayrlashuv ro‘molining ikki yarmi edi. Soat sakkiz yarimda tadqiqotchilar uzoq muzliklarga jo‘nashardi.
Nodira ro‘molning ko‘k qismini oilasi bilan tikkan, ichiga har birining barmoq izi tushirilgan iplarni qo‘shgan edi. Otasi uni ko‘rsa, uch oy davom etadigan safarda uyini eslardi. Yodgorning sariq qismida esa onasiga atalgan kichkina qo‘shiq yozilgan mayin tasma bor edi.
Pastdagi bekatda shamol ogohlantirgichi binafsha rangga o‘tib, barcha osma kabinalarni to‘xtatdi. Yodgor deraza tomon qaradi. “Onam ketishidan oldin qo‘shiqni eshitishi kerak”, dedi u. Nodira ham otasining ketib qolishidan qo‘rqardi. Ammo do‘stining ko‘zidagi kutishni ko‘rib, “Avval birga o‘ylaymiz”, dedi.
Ular xizmat maydonchasidagi kichik yuk chanasini pastki relsga qo‘yishdi. Yodgor tugmani bosdi, Nodira ro‘molni mahkam ushladi. Chana ko‘tarilish eshigigacha bordi-yu, shamol qulfi uni sekin qaytarib yubordi. Mato yerga tushmadi, ammo yashil chiroqlar o‘chdi. “Qulfni kuch bilan ochmaymiz”, dedi Nodira chuqur xo‘rsinib.
Keyin ular ro‘mollarni yengil havo kapsulasiga solmoqchi bo‘ldilar. Kapsula og‘ziga sig‘di, lekin skaner uni “bo‘shashiq yuk” deb qaytardi: parcha ichida aylansa, havo parraklariga ilinishi mumkin edi. Yodgorning lablari titradi. “Faqat mening qismimni yuboraylikmi?” dedi u asta. Nodira javob berishga shoshilmadi.
U quvur yonidagi eski ko‘rsatmaga qaradi. Unda urug‘ qopchalari ikki chetidan mahkamlangan tasma bilan yuborilishi chizilgan edi. Pastda bog‘bonlar ham nihollarni shunday tasmalarga bog‘lashardi. Nodira ko‘k matosiga qaradi, so‘ng qat‘iy jilmaydi. “Ikki yarimni birlashtirsak, ikkovimizniki ham boradi”, dedi u.
Yodgor tez tikardi, Nodira esa kapsulaning o‘lchov chizig‘iga qarab ro‘molni uch bukladi. Ular qo‘shiq tasmasini ichiga, barmoq izli iplarni tashiga joyladilar. Mato ikki chetidan silliq bog‘langach, yengil va mahkam bo‘ldi. Bu safar skaner yashil yondi. Kapsula shaffof quvur bo‘ylab yuqoriga suzib ketdi.
Bir necha daqiqadan keyin Bulut bog‘ining uzoq derazasida avval ko‘k, keyin sariq nur yondi. Nodiraning otasi ro‘molni yelkasiga qo‘ydi, Yodgorning onasi tasmani qulog‘iga tutdi. Ular deraza ortidan qo‘l silkitishdi. “Ular yetib olgan ekan!” dedi Yodgor, ko‘zlari chaqnab.
Uyga qaytayotganda shamol ham muloyimlashdi. Nodira onasining yoniga borib, “Men avval faqat otamning ro‘molini o‘ylagandim”, dedi. Onasi uning yelkasini quchdi. Nodira ko‘rgan ko‘k-sariq nur esa unga bitta mehr bo‘lishilganda kamaymasligini, aksincha, ikki yurakka iliqlik berishini eslatib turdi.