Quyosh botishga yaqin, bog‘ darvozasi yonidagi mis qutidan g‘alati sayohat kartochkasi chiqdi. Unda faqat uchta rasm bor edi: tomchili barg, qamish va yarim oy. Nargiza kartochkaning orqasidagi “Kechki manzilga yetkaz” degan yozuvni o‘qib, hayajondan yuragi tezlashganini sezdi.
U bog‘ning yosh kuzatuvchisi edi. Shu oqshom u qo‘riqchi Umid akaga ochadigan Oyqaymoq gulini topishga yordam berishni va‘da qilgan edi. Gul faqat bir soat ochiq turardi. “Manzil qayerda?” deb so‘radi Nargiza. Umid aka kulib, “Kartochka bog‘ning eski safar tartibi,” dedi.
Chiroqlar yoqilgach, Nargiza do‘sti Mirod bilan birinchi rasm tomon chopdi. Tomchili barg issiqxonadagi nam paporotnikni eslatardi. Ular o‘sha yerga borishdi, ammo gul topilmadi. Faqat sug‘orish quvuridan tomchilar bir maromda tushardi. Mirod rasm manzilni emas, boshqa narsani aytayotganini sezdi.
Nargiza kartochkani paporotnik yonidagi nam skameykaga qo‘yib ko‘rdi. Tomchilar qog‘ozning quruq burchagiga tegishi bilan u yerda ingichka ko‘k chiziqlar paydo bo‘ldi. Ular qamishli hovuzchaga qarab egilardi. Nargiza shoshilib, “Endi suv ko‘rsatdi!” dedi va Mirodni boshlab ketdi.
Hovuzcha oldida esa uch xil so‘qmoq ajralardi. Nargiza ko‘k chiziqqa o‘xshagan eng keng so‘qmoqni tanladi. U ikkovini yana darvoza yoniga olib chiqdi. Mirod xo‘rsindi. Nargiza kartochkaning namlanmagan joyini varaqladi, biroq unda hech narsa ko‘rinmadi.
Shunda qamishlar orasidan suv tomchisiga o‘xshash mayda qo‘ng‘iroq jarangi keldi. Nargiza to‘xtadi. Kartochkadagi qamish rasmida ham uchta egik poya bor edi. Bog‘ning hamma qamishlari shamolda bir tomonga egilardi, faqat hovuz chetidagi uchtasi ichkariga qaragan edi. Nargiza shu tomonni tekshirishga qaror qildi.
Qamishlar tugagan joyda tor ko‘prik suvning narigi betiga o‘tardi. Bir nechta taxtasi yomg‘irdan keyin sirpanchiq edi, ustiga “o‘tmang” tasmasi tortilgandi. Mirod, “Sakrab o‘tamizmi?” dedi. Nargiza bosh chayqadi: “Yo‘q, gul bizni xavfli joyga chaqirmaydi.” U kartochkani yana qo‘liga oldi.
Ular qirg‘oqdagi kuzatuv supachasiga o‘tirishdi. Yarim oy suvga chiqqach, uning aksi qamishlar orasidagi yarim doira shaklli suzuvchi gulzorga tushdi. Oqartosh chet aynan kartochkadagi egri chiziqqa o‘xshardi. Qorong‘ida ko‘rinmagan gulzor qirg‘oqdan bir necha qadam narida ekan. Nargiza, “Manzil narigi betda emas!” dedi.
Ular supacha chetidagi chiroqni pastga qaratib, nurini gulzorga tushirmadilar. Shunda oppoq Oyqaymoq guli sekin ochildi. Uning ichiga mayda kulrang kapalak qo‘ndi. Nargiza daftariga vaqtni yozdi, Mirod esa gullarni sanamasdan, qaysi biri ochilganini ehtiyotkorlik bilan belgiladi.
Umid aka xavfsiz xizmat so‘qmog‘idan kelib, ularning yozuvini ko‘rdi. “Sizlar manzilni topish bilan birga, bog‘ga ham tinchlik berdingizlar,” dedi u. Nargiza endi kartochkadagi rasmlar safar buyruqlari emasligini tushundi: ular ko‘rish kerak bo‘lgan paytlarni eslatgan edi.