Qorli Nordvaz shahrida kechki osmon yashil va binafsha jilvalanganda, ilm markazining tomidagi shamol guldastalari birdan to‘xtadi. O‘sha payt Lina maktab issiqxonasidagi no‘xat nihollari uchun tun bo‘yi ishlaydigan namlagich ham o‘chishini eshitdi. Ertaga bolalar ularni shahar qish bog‘iga ko‘chirishi kerak edi. Shisha devorlar ortida yaproqlar qaltirardi.
Navbatchi muhandis Edda ekranga emas, tomdagi ko‘k chiroqli o‘lchagichga qarab dedi: “Parraklar notekis titrayapti, xavfsizlik ularni ushlab turibdi.” “Zaxira quvvat qancha?” dedi Lina. “Ikki soat,” dedi Edda, “keyin namlagichlar navbat bilan kamayadi.” Linaning ko‘ngli birdan muzdek bo‘ldi. Uning ovozi sokin, ammo jiddiy edi.
Lina Piko degan kichik tekshiruv robotini tomga kuzatdi. Robot parraklarga yaqinlashmay, xavfsiz chiziq bo‘ylab yurdi va har tayanch yoniga sariq bayroq qo‘ydi. Bayroqlar bir xil tomonga qaltirar, ammo parraklarning o‘zida qalin muz ko‘rinmasdi. Bu Linani o‘ylantirdi. Piko haroratni ham raqamli doskaga yubordi.
“Avval tashini tozalaymiz,” dedi u. Edda ruxsati bilan Piko yumshoq cho‘tka olib, pastki qirralarni supurdi. Lekin uchirilgan qor havo kiradigan mayda panjaralarga yopishib, sovuqda qotdi. Titroq kamaymadi, hatto bitta guldasta yanada tez-tez to‘xtadi. Lina cho‘tkani darhol to‘xtatdi. Hamma uning shoshilmasligini ma‘qulladi.
U tom chetidagi muz erigan ingichka yo‘llarni esladi. Ular muz maydonchasi sovutgichidan chiqadigan ortiqcha iliq havo sababli paydo bo‘lardi. “Demak, issiqlik bor, lekin u noto‘g‘ri joyga ketyapti,” dedi Lina. Edda uning fikrini eshitib, bosh irg‘adi. Maydoncha yonida issiqlik havoga bekorga taralardi.
Lina mustaqil qaror qildi: o‘yinchoqdek tuyulgan Piko faqat yuk tashisin, ulanishni kattalar qilsin. U sinfdoshlariga muz maydonchasi omboridagi yengil, issiqqa chidamli quvurlarni olib kelishni so‘radi. Qo‘riqchi quvurlarni xavfsiz masofada tayanch panjaralariga mahkamladi. Edda ularni tekshirdi. Hech kim tomning xavfli chetiga chiqmasdi.
Iliq havo panjaralardagi qorni sekin eritdi; hosil bo‘lgan suv maxsus ariqchadan yig‘ildi. Piko esa quvurlarning bukilib qolmaganini ko‘rsatadigan yashil kartochkalarni tashidi. Besh daqiqadan keyin titroq tekislandi. “Endi parraklarni asta qo‘shamiz,” dedi Edda. Hamma xotirjam kutdi. Sovuq shamol ham endi zarar qilolmadi.
Shamol guldastalari aylangach, namlagichning tomchilari yana yaproqlarga tushdi. Lina quvvatni faqat issiqxonaga bermaslikni taklif qildi: avval shifoxona, keyin qish bog‘i va uylar. Bolalar bu tartibni rangli taxtachaga yozib, navbatchilar bilan birga tekshirib turishdi. Shunda hech kim o‘zini unutilgan sezmasdi.
Ertasi kuni nihollar ko‘chirilganda, Lina Piko yoniga kichik karton qo‘ydi: “Yordamchi tez bo‘lishi mumkin, ammo to‘g‘ri fikr hammaning ehtiyojini ko‘radi.” Edda kuldi. Derazadan esa qorli shahar ustida aylangan guldastalar uzoq, ravshan nur taratardi. Oqshomgacha tinmay. Ularning nuri qor parchalarini yaltiratdi.