Aziza tongda hovli chetidagi tut daraxtiga suv quygani chiqdi. Havo salqin, barglarda mayda shudring tomchilari yaltirardi. Shu payt eski loy ko‘za tomondan “pirr-pirr-pirr” degan mayin ovoz eshitildi.

Ovoz biroz jim bo‘lib, yana uch marta takrorlandi. Aziza hayron bo‘lib, suv chelagini yerga qo‘ydi. U ko‘zaga yaqinlashsa, ichkaridan juda kichkina bedana bolasi javob qaytarardi.

Ko‘zaning og‘zi qalin o‘tlar orasiga qarab qolgan edi. Bedana bolasi qorong‘iroqda aylangan, yorug‘ joyni topolmay chirqillardi. Uzoqroqda ona bedana bezovta yurib, xuddi shunday uch tovush chiqarardi.

Aziza ona bedana bolasini chaqirayotganini tushundi. “Qo‘rqma, kichkintoy, senga yo‘l topamiz”, dedi u past ovozda. So‘ng u darrov qo‘shnisi Kamolni chaqirdi.

Kamol yugurib kelib, ko‘zaga qaradi. “Keling, ko‘zani tez ko‘tarib yuboramiz”, dedi u. Ammo Aziza boshini chayqadi: “Shoshilmaylik, u qo‘rqib ketishi mumkin.”

Ikkalasi avval ko‘zaning atrofiga sinchiklab qarashdi. Ko‘zaning og‘zini yovvoyi o‘tlar va bir tutam quruq poya to‘sib turardi. Kamol poyalarni birma-bir ehtiyotkorlik bilan oldi, Aziza esa ona bedana uzoqlashib ketmasligi uchun jim turdi.

O‘tlar ketgach, ko‘za ichiga ingichka quyosh nuri tushdi. Bedana bolasi nurga qarab ikki qadam tashladi, ammo ko‘zaning silliq devoriga tegib, yana ichkariga qaytdi. Kamol uning chiqolmayotganini ko‘rib, xafa bo‘ldi.

Aziza yerda yotgan uzun tut bargini oldi. U bargni ko‘za og‘zidan yerga tomon qiyalatib qo‘ydi. “Mana, bunga qadam qo‘ysa bo‘ladi”, dedi Aziza.

Kamol ko‘zani qimirlatmay ushlab turdi. Ona bedana yana uch marta mayin ovoz berdi. Bedana bolasi avval tumshug‘ini chiqardi, keyin barg ustiga sekin qadam qo‘ydi.

U bargdan pastga tushib, ona bedana yoniga chopdi. Ona va bola pastak butalar orasiga kirib ketishdi. Aziza bilan Kamol ko‘zani tik qilib, og‘zini yuqoriga qaratib qo‘yishdi.

Ikki do‘st uch marta eshitilgan mayin ovozni eslab, mamnun uyga qaytishdi. Diqqat bilan tinglash va shoshilmaslik kichkina bedanaga yo‘l ko‘rsatdi.