Murod bilan Zilola bobosining ayvonida “Mahalla bilim kuni” uchun tayyorgarlik ko‘rardi. Ular loviya urug‘i suvda necha daqiqada yumshashini qum soati bilan o‘lchamoqchi edi. Bobo esa dasturxon yonida daftariga bolalar uchun savollar yozib o‘tirardi.
Murod qum soatini ehtiyotkorlik bilan ag‘dardi. Ammo kechagi yomg‘irdan keyin u ishlamay qoldi: ichidagi mayda qumlar pastga tushmas, shishaning bir chetida uyum bo‘lib turardi. Zilola soatni yorug‘likka tutib, hayron bo‘ldi.
“Bu soat besh daqiqani aniq sanardi-ku”, dedi u. “Endi urug‘larimiz qancha kutishini qayerdan bilamiz?” Murod shishaga ko‘zini yaqin olib bordi va qumlar orasida juda mayda dumaloq bo‘laklarni ko‘rdi.
U soatni qattiq silkitmoqchi bo‘ldi, lekin bobo uni to‘xtatdi. “Shisha buyumni silkitish shart emas,” dedi u. “Avval sababini topaylik.”
Bobo qum soatini qo‘liga olib, kulimsiradi. “Sizlarga topishmoq: suv tegsa, mayda donalar bir-biriga yopishadi. Ularni olovsiz nima ajratadi?” dedi u.
Zilola ayvondagi sochiqqa qaradi. “Sochiq ham quyoshda quriydi”, dedi u. Murod esa deraza yonidagi iliq joyni ko‘rsatib, “Demak, quruq havo va quyosh,” deb javob berdi.
Bobo bosh irg‘adi. Soatning pastidagi kichkina tiqin yomg‘irda bo‘shab qolgan ekan. Nam havo ichkariga kirib, qumlarni bir-biriga yopishtirib qo‘yibdi.
Uchovlari soatni stol ustidagi toza dasturxon chetiga olib kelishdi. Bobo tiqinni sekin ochdi. Murod qumlarni oppoq qog‘ozga to‘kdi, Zilola esa ularni qoshiqning orqasi bilan mayin yoydi.
Qog‘ozni quyosh tushadigan deraza yoniga qo‘yishdi. Kutayotgan paytda Zilola loviya urug‘larini saraladi, Murod esa eski tiqinning chetlarini artdi. Ular qumga qo‘l tekkizmay, uning qurishini sabr bilan kutishdi.
Birozdan keyin qumlar yana mayda va quruq bo‘ldi. Bobo ularni kichik voronka bilan shishaga qaytardi. Murod tiqinni mumlangan paxta ipi bilan mahkamladi, Zilola esa soatni ehtiyotkorlik bilan artib qo‘ydi.
Qum soati ag‘darilganda, donalar ingichka yo‘ldan ravon oqa boshladi. Besh daqiqadan so‘ng oxirgi qum ham pastga tushdi. Urug‘lar ham kerakli vaqt suvda turdi.
Zilola quvonib, “Sir namlikda ekan!” dedi. Murod bosh irg‘ab, “Kichkina narsaga diqqat bilan qaralsa, katta yordam beradi,” dedi.